Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Oogverblindend, sensueel, vlammend en vol bezieling

Beyoncé, gisteravond in Amsterdam.
Beyoncé, gisteravond in Amsterdam. Foto Frank Micelotta/ Invision/ AP

Beyoncé, Mrs. Carter Show World Tour 2013. Gehoord: 21/4, Ziggo Dome Amsterdam. Herhaling: 22/4, Ziggo Dome; 14/5 en 15/5 Sportpaleis Antwerpen.

Het vierde concert van Beyoncés vierde wereldtour gaat zondagavond met stampende opener Run The World (Girls) vliegend van start in de Ziggo Dome in Amsterdam. De belangrijkste r&b-zangeres van dit moment drukt, omringd door saluerende danseressen in witte pakjes en met haar lange krullen wapperend in de windmachine, direct haar stempel. Dit is haar wereld en haar hofhouding, en het begin van een spectaculaire avond entertainment vol soul, funk, glitter en glamour.

De elementen in de show van Beyoncé zijn bekend. De verleidelijke groepschoreografie, de omhoog schietende vlammen, de wisselende pakjes, het door de zaal schietende licht. Het ene moment zindert en deint het ensemble op spetterende grooves, volop uptempo, met de hard en funky spelende, vrouwelijke begeleidingsband als een rots achter zich. Dan weer kronkelt Beyoncé intiem zingend op een vleugel in een met Swarovski-kristallen bekleed nauwsluitend blauw pak, waarmee ze even later boven het publiek hangt om naar een podium aan de andere kant van de zaal vervoerd te worden.

Het niveau van deze professionele popproductie van Beyoncé is in elk detail net een stukje verder doorgevoerd. Het spel met dans, videobeelden, licht en kostuums is niet alleen vaak oogverblindend, maar ook afwisselend in sfeer en detail; van een korte, klassieke piano-interlude tot een breakdance battle van de ijzersterke act Les Twins uit Frankrijk. Het opzwepende Get Me Bodied zit vol ritmische intermezzo’s waarin de sexy powerdansers van Beyoncé collectief voluit gaan, in zwarte bodysuits voor een wit scherm, of laag bij de grond, in een slingerende trein naar de zangeres toe bewegend.

In uptemponummers als Why Don’t You Love Me is de moderne r&b-diva een vrouwelijke James Brown; een strakke, soepel bewegende dirigente te midden van loeiharde kickdrums, schetterend koper en een krachtig achtergrondkoor. Beyoncé vertolkt Freakum Dress in een doorzichtige rode jurk met een split, in een sensueel duet met haar hardrock-gitariste, die een gitaar heeft waar soms letterlijk vlammen uitspuiten. De heerlijk zomerse, harmonie-r&b van Party brengt ze in glitterbadpak in Las Vegas-decor, met dansers met enorme waaiers en voorbijflitsende goksymbolen op de videoschermen.

Haar langzamere werk is live net zo sterk. In het prachtige I Care zingt Beyoncé, in een zwart leren jasje in een bad van blauw licht, vol bezieling mee met een huilend echoënde elektrische gitaar. Voor het melancholische I Miss You gaan de lichten uit en zingt ze kwetsbaar bij lange orgelakkoorden voor een witte maan met om haar heen een dansende schim. Tussen alle geweldige opsmuk door is het steeds haar massieve zangstem, met dat indrukwekkende bereik, die het meest imponeert.

Beyoncé lacht en flirt met haar publiek. Ze laat het publiek mee scatten in de Motownfunk van Love On Top, en mee galmen met de klassieker Survivor van haar in 2005 opgeheven, zeer succesvolle r&b-damesgroep Destiny’s Child. Ze bouwt samen met haar band in nummers als Irreplaceable en Resentment subtiel de emoties op. Het is in dit genre een wervelende popshow van het hoogste niveau. Van het ratelend funky End Of Time en de volle uithalen in If I Were A Boy en afsluitende powerballad Halo; tot het sterke drieluik dansvloerkrakers Countdown, Crazy In Love en Single Ladies (Put A Ring On It) – compleet met haar inmiddels iconische, schokkerige heupbewegingen en een fonkelend gouden confettiregen.