Doorleefde Ilse Delange klinkt als een soulzangeres

In Paradiso liet Ilse Delange gisteravond horen dat ze haar zangstem verrijkt heeft.
In Paradiso liet Ilse Delange gisteravond horen dat ze haar zangstem verrijkt heeft. Foto Andreas Terlaak

Ilse Delange. Gehoord: 11/4 Paradiso, Amsterdam. Herh: 13/4 013, Tilburg; 5/7 Openluchttheater, Bloemendaal. Inl: ilsedelange.com

De kittige heupen zijn verdwenen, de tinkelende klokjesstem ook. Maar daar is genoeg voor in de plaats gekomen. Ilse Delange maakte haar debuut in 1998, en in de afgelopen vijftien jaar heeft haar zangstem zich verrijkt. De momenten dat Delange gisteravond in Paradiso, Amsterdam, haar doorleefde kant liet horen, waren de hoogtepunten van het optreden. Je ziet een meisjesachtige ster in leren legging, en hoort een man met een verleden.

Haar stem heeft schakeringen: soms glanzend en glooiend, met machtige uithalen die mooi wegsterven, of met een stoere stuwing in de woorden. Delange gebruikt de bekende ‘country-snik’, maar eigenlijk heeft ze inmiddels treffender uitingen van emotie ontwikkeld. Dan draait haar stem zich vrij van esthetische verwachting en laat alleen nog de uitgebeten kern van haar gevoelens horen: versleten en verweerd – om vervolgens weer te klinken als fluweel. Op die momenten kun je haar stijl geen country meer noemen – het genre waarmee ze ooit beroemd werd – maar wordt het soul.

Gisteravond, tijdens het bijna twee uur durende concert voor een uitverkochte zaal, begon Delange met recente liedjes en ging gaandeweg terug in de tijd. Ze heeft inmiddels een groot oeuvre met soepele pophits, ballads en enkele ruigere nummers, weelderig uitgevoerd door haar vijfmansband en twee achtergrondzangeressen. Magic, aangekondigd als „een van haar weinige politieke liedjes”, over crisis en oorlog, is een buitenbeentje: met elektronische klanken die dreigend oprukken.

Tussen de liedjes door praatte Delange opgewekt tegen de zaal. Het nummer I Need For You leidde ze in met een onopgesmukt verhaal over het verdriet om haar vader, die vorig jaar overleed, en de rol die haar muziek daarbij speelde. Ze zong het recente I Need For You in een huiveringwekkende versie. Haar laatste cd, Eye Of The Hurricane (2012), die deels ging over haar vader, had vreemd genoeg niet de bekoring van dit optreden. Op de cd klonken Learning To Swim en Hurricane te gepolijst, zodat de emotie nauwelijks terug te horen was. Bij het concert maakte ze dat goed.