Na Vlaanderens Mooiste wint Cancellara ook voorjaarsklassieker Parijs-Roubaix

Fabian Cancellara over de kasseien van Parijs-Roubaix. Foto Reuters / Pascal Rossignol

De Zwitserse wielrenner Fabian Cancellara heeft na de Ronde van Vlaanderen ook de voorjaarsklassieker Parijs-Roubaix gewonnen. In de 111de editie van de klassieker over de kasseienstroken bleef Cancelarra de Belg Sep Vanmarcke (Blanco) voor in de sprint.

Het is voor de derde keer dat Cancellara de ‘Hel van het Noorden’ wint. Niki Terpstra van Omega Pharma-Quick-Step was op de derde plek de beste Nederlander.

Cancellara lang in achtervolgende groep

Cancellara reed lang rond in een achtervolgende groep op kleine afstand van de voorste renners. Op zo’n dertig kilometer van de meet reed hij met speels gemak naar voren en sloot hij zich aan bij de koplopers. Nadat Stijn Vandenbergh hard tegen een toeschouwer was gebotst…

en Zdenek Stybar in een put reed…

konden Cancellara en Vanmarcke met zijn tweeën verder.

De Zwitser demarreerde enkele kilometers voor de finish, maar de Belg wist knap bij te blijven. In de velodroom in Roubaix keken de renners vooral naar elkaar, totdat Vanmarcke kort voor de streep de sprint aantrok. De Zwitser wist hem er echter toch nog te passeren.

Het was de tweede keer in zijn carrière dat Cancellara in een jaar zowel de Ronde van Vlaanderen als Parijs-Roubaix op zijn naam schreef. In 2010 deed hij dat ook al eens.

Onder meer Sebastian Langeveld van Orica-Greenedge zat in de vluchtgroep van Vanmarcke en Vandenbergh, maar de Nederlander kon niet bijblijven toen de twee Belgen demarreerden. Hij werd uiteindelijk zevende. Greg Van Avermaet eindigde op de vierde plaats, Damien Gaudin werd vijfde. Stybar moest het doen met plek zes.

‘Geen wielerkoers, maar een marteling’

NRC Handelsblad schreef dit weekend over Parijs-Roubaix:

“Parijs-Roubaix is geen wielerkoers, het is een marteling. De marteling is 254 kilometer lang, waarvan bijna 53 over kasseien. Voor wie dat thuis eens zelf wil beleven: ga eens een paar uur op een drilboor zitten.

In Parijs-Roubaix worden wielrenners van boven tot onder gesloopt. Handen, voeten, rug, nek, kont, testikels, vingers, armen, benen: alles gaat langzaam maar zeker kapot. Mensenlichamen zijn nu eenmaal niet gemaakt om kilometers lang te stuiteren over prehistorische stenen.”

    • Lex Boon