Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.

Koningshuis

Ons koningshuis is ons laatste geloof. Blijf daar toch van af, Max Westerman

Terwijl Beatrix, Willem-Alexander en Maxima de wereld rondvliegen om Nederland op de kaart te zetten, vergelijkt oud-VS-correspondent Max Westerman onze constitutionele monarchie met de dictatuur van Noord-Korea. Nota bene in The Wall Street Journal, ten overstaan van miljoenen lezers, pleit hij voor afschaffing van ons geliefde koningshuis. Wat denkt die veramerikaniseerde nestbevuiler wel?!

Op 30 april vieren we niet alleen de troonswisseling, maar laten we Nederland ook van zijn beste kant zien. Heel de wereld zal weten hoe gelukkig we zijn met ons nieuwe vorstelijke echtpaar. Als bij toverslag zullen we dansend door de straten gaan. In de opmaat daarnaartoe is het zaak een beetje in het gareel te blijven lopen. Onvergeeflijk zijn daarom Westermans woorden in het internationale dagblad. “In mijn vaderland bezit één familie het monopolie op het leveren van het staatshoofd. Nee, ik kom niet uit Noord-Korea, maar uit Nederland, waar koningin Beatrix van Oranje eind deze maand na dertig jaar afstand doet van de troon, ten gunste van haar zoon Willem-Alexander.”

De Volkskrant vond het nodig deze flagrante majesteitsschennis te vertalen. Dachten we net dat het Republikeins Genootschap zichzelf had uitgerookt, komt een journalist die Nederland al decennia geleden de rug toe heeft gekeerd nog eens klagen over gebrek aan democratie in deze voorbeeldige natie. Houdt het dan nooit op?! Westerman moet weten dat de monarchie in ons DNA zit. Kom je aan de koningin, dan kom je aan ons. Het is juist prachtig dat onze gekozen volksvertegenwoordigers op 30 april zullen kruipen voor Willem-Alexander en een verklaring afleggen waarin zij beloven ‘de rechten van Uw Koningschap te zullen handhaven’. Trouw aan de koning is het enige wat dit land nog bindt, het enige dat boven al dat politieke gesteggel uitstijgt. Het is als het fluitsignaal van een grensrechter, voor zover die voetbalmetafoor nog opgaat.

Bij gebrek aan onderdrukking zelf tiran verzinnen

‘Wat ben ik toch verlicht en intellectueel’, moet Westerman gedacht hebben toen hij in zijn eigen nest spuugde. Maar wat heeft deze opruier eigenlijk voor argumenten? Waar zit het staatshoofd onze democratie in de weg? Westerman komt niet verder dan dat het volkslied “een lofzang” op de koninklijke familie is, dat media er “kruiperig” over berichten, dat politici zich “niet openlijk uitspreken” tegen de monarchie, dat persbureau AP is aangeklaagd wegens een privékiekje en - jawel - dat de familie een royale uitkering geniet. Dat we het hier hebben over een traditie, wuift hij weg met de woorden “ja, slavernij en kinderarbeid waren ook traditie”. Wat een brutaliteit, wat een woorden! Er zijn er voor minder het vliegtuig uitgekieperd.

De journalist haalt ook een klein incident aan. Een studente zou onlangs door de politie afgevoerd zijn toen zij een bord omhoog hield met de tekst ‘Weg met de monarchie, het is 2013!’. Bij wijze van provocatie kopt Westerman in The Wall Street Journal ‘It’s 2013. Abolish the Dutch Monarchy’. Typisch een geval van dictatoriale paranoia: burgers die bij gebrek aan onderdrukking zelf maar een tiran verzinnen. Wat wil hij nou? Dat we meegaan in zijn waan? Dat er alvast een kerker voor hem gereserveerd wordt onder het Paleis op de Dam? Zijn schrijven is niet ongevaarlijk: het zal niet de eerste keer zijn dat Amerika, Westermans thuishaven, een land democratie komt ‘brengen’.

In een land waar alles ter discussie staat, waar kerken leeglopen, is het zaak om ons bij één entiteit wél neer te leggen. Dat werkt louterend, die nederigheid. Willem-Alexander en Maxima als goden op aarde: werkelijke macht hebben ze niet, maar we kunnen er wel altijd terecht met ons lief en ons leed. Dat mag best 39,4 miljoen euro kosten. Een schijntje vergeleken met wat de kerken binnenharken. Onze vorsten leven met ons mee en wij leven mee met onze vorsten. Ze geven de papieren democratie glans en zijn een houvast in tijden van politieke onrust. Beledig je die koningsgezindheid, dan beledig je ons geloof. Een schande, dat is het.

Volg de auteur op Twitter