Breder W. slaat toe als beest

Charles den Tex: De erfgenaam. De Geus, 384 blz. € 19,95****

Only the past is inevitable: alleen het verleden is onvermijdelijk. Met dat motto van de Amerikaanse romanschrijver Richard Powers begint De erfgenaam, de 14de thriller van Charles den Tex. De erfgenaam in kwestie is de 40-jarige Breder Weltmann. Zijn voorvaderen waren steenkoolbaronnen, die met hun mijnen en grondspeculaties Zuid-Limburg in een ijzeren greep hielden.

Breder Weltmann lijkt geen product van zijn opvoeding. Hij is geen gehaaide ondernemer, maar een bedaarde man met vaste gewoontes. Zijn leven bestaat uit het beheren van zijn erfenis, die zoveel groter is dan hijzelf. Hij onderhoudt zijn landgoed, handelt wat in aandelen, past op de peperdure kunst die zijn vader verzamelde, apaiseert zijn omgeving door een stukje grond voor een schappelijke prijs te verkopen, en daalt twee keer per week op zijn scooter af naar het dal voor ontmoetingen met zijn lief, de eigenaresse van het plaatselijke hotel.

Dat overzichtelijke renteniersbestaan komt tot een einde. Boem: een aanslag op het landgoed, gevolgd door een brute overval op de enige bewoner. Een onbekende persoon heeft een rekening met de familie Weltmann te vereffenen.

De opgejaagde Breder schudt de bedaagdheid van zich af. Van een vroegoude man verandert hij in een kordate persoonlijkheid. Hij graaft naar de geheimen in zijn familiegeschiedenis en wapent zich tegen zijn belager. Al snel blijkt hoe onvermijdelijk het verleden is: Breder erfde een groot familiekapitaal, maar ook karaktertrekken. In hem schuilt net zo’n meedogenloze man als zijn vader en grootvader waren. Zonder scrupules en met grove machtsmiddelen verdedigt hij zijn bezit.

De erfgenaam concentreert zich op de karakterverandering van de hoofdpersoon. Alle overige personages blijven bleke persoonlijkheden, zelfs de geheimzinnige aanvaller. Maar Den Tex komt ermee weg: de tournure van Weltmann is onderhoudend en geloofwaardig genoeg.

Den Tex is ook een begaafd stilist, die niet onderdoet voor buitenlandse bestsellerauteurs als Arnuldur Indridason en Henning Mankell. Hoe kordater Weltmann zich opstelt, hoe meer vaart het verhaal krijgt en hoe meer staccato de zinnen worden. De auteur grossiert bovendien in geestige constateringen (‘Emotie is als eten, smaken verschillen en sommige mensen zijn allergisch’) en fijne dialogen.

Daarnaast voldoet Den Tex aan de belangrijkste eisen voor een thrillerschrijver: de spanningsboog en zijn plot deugen. Mooi gedoseerd krijgt de lezer informatie over de duistere praktijken van de Weltmannen aangereikt. Al bij al een fijn en meeslepend boek, waarmee Den Tex zomaar zijn vierde Gouden Strop zou kunnen winnen.