Zing als een overledene

Daughter maakt duistere synthpop zoals The XX Morgen te zien in Rotterdam

amsterdam folk groep daughter foto rien zilvold
amsterdam folk groep daughter foto rien zilvold

Z angeres Elena Tonra is het belangrijkst in de band Daughter, zegt gitarist Igor Haefeli. „Zij zingt. Als zij het ergens niet mee eens is, is het niet goed.”

Drummer Remi Aguilella: „Igor en ik hoorden Elena ooit zingen op school, in haar eentje met gitaar. We hoorden daar toen al iets wat niet te veel aangetast mocht worden.”

De drie 23-jarigen vormen samen de band Daughter. Ze ontmoetten elkaar op een muziekopleiding in Londen. Tonra (uit Londen), Aguilella (Zwitserland/Amerika) en Haefeli (Frankrijk) ontdekten dat ze elkaar aanvulden: Tonra was de schrijfster, Haefeli de techneut, Aguilella de geoefende muzikant.

Hun muziek, zoals te horen op de deze week verschenen debuut-cd If You Leave, is ingetogen en intiem, maar trekt de onverdeelde aandacht. De magnetische kracht schuilt in Tonra’s spreekzang die dringend de woorden uitspreekt, al is haar stem onvast. De stijl van losse echoënde gitaarnoten, en de sobere combinatie van elektronica en akoestische instrumenten, doet denken aan die van het eveneens Londense The XX.

Haefeli: „Toen de cd gemixt werd, de laatste stap van het opnameproces, gaf ik de producer een foto van een vuurtoren omgeven door brekende golven. Ik zei ‘Elena’s stem is de toren, zij is er altijd. Soms zie je de toren niet omdat wilde golven hem aan het zicht onttrekken, maar zij is de kern.’ Hopelijk heeft hij dat beeld weten te bewaren.”

Techneut Haefeli heeft zich ingehouden, zegt Tonra. ,,Ik viel op Igors handigheid met beats en loops. Daardoor begon ik op een andere manier nummers te schrijven, niet alleen op basis van de akoestische gitaar, maar soms ook geïnspireerd door zijn elektronische ambient.”

Tussen haar woorden dringt zich aanzwellende noise die klinkt als een kinderkoor of een hagelstorm. Hafaeli: „Dat komt van mijn gitaar. Ik bespeel hem dan met de strijkstok van een contrabas, die is zwaarder en ruwer dan die voor andere strijkinstrumenten. Het is een truc die ook andere gitaristen toepassen, zoals Jimmy Page van Led Zeppelin en Jónsi, de voorman van Sigur Rós. We bewonderen Sigur Rós, vandaar.”

Elena Tonra heeft een dikke pony die als ze haar hoofd buigt, over haar ogen valt. Soms lijkt ze zich daarachter te verstoppen. Ze zegt dat haar liedjes altijd gaan over dood en eenzaamheid, en eenzaamheid in de dood. ‘Dood’ kan ook slaan op een prenataal stadium. In het prachtige Lifeforms zingt ze: „You always find another place to go/ Oh you, you always find another womb to grow.”

„Ik zing vanuit verschillende perspectieven: dat van de overledene, de nabestaande, het ongewenste kind. Zo schrijf ik al sinds ik een jaar of twaalf was. Niet dat ik ervoor ga zitten om zoiets op te schrijven. De gedachten en gevoelens zweven een tijdje in me rond, op dat moment moet ik ze pakken en benutten.”

Tonra buigt haar hoofd naar voren. „In mijn liedjes richt ik me op de duistere kant van het bestaan. Het gaat vaak over de dood. Soms op een positieve manier, soms wanhopig.” Ze kijkt op. „Daarom heet de cd If You Leave.” In haar ooghoek blinkt een traan.

Concerten: 5/4 Motel Mozaïque, Rotterdam; 7/4 Melkweg, Amsterdam.