Iemand te grazen nemen om zwarte nagellak. Net zo erg als ‘potenrammen’?

Een mannelijke en een vrouwelijke goth. Foto Wikipedia

Misdaden met een discriminatoir motief worden extra hard bestraft in het Verenigd Koninkrijk. Een juridische bescherming die enkel gelovigen, gekleurden, homoseksuelen, gehandicapten en transgenders toekomt. De politie in Manchester wil ‘hate crimes’ nu uitbreiden naar subculturen, zoals goths, emo’s, punkers en metalheads.

Reden is het grote aantal slachtoffers van mishandeling onder die groepen. En de veroordeling van de moordenaars van Sophie Lancaster, een 20-jarig vrouw met een gothic-uiterlijk die in 2007 overleed na een molestatie. De rechter oordeelde onlangs dat de vijf daders door haat tegen goths gedreven werden. In navolging van die erkenning wil de politie in Manchester slachtoffers onder deze groep evenveel ondersteuning geven als andere slachtoffers van ‘haatmisdaden’. Een opsteker voor de Sophie Lancaster Foundation, de stichting die hiervoor strijdt. Maar er is nog een hele weg te gaan, want de politie gaat enkel over de inzet van middelen en niet over de straftoemeting

Simon Price, muziekjournalist voor The Guardian, prijst het initiatief van de politie in Manchester. Hij beschouwt zichzelf als een “herstellende goth”, iemand die nog wel kenmerken van de subcultuur heeft, maar inmiddels aardig richting de burgerlijke norm is opgeschoven. “Als de Britse politie goths en andere buitenstaanders voortaan ook als slachtoffer kan zien in plaats van dader, dan is dat een positieve stap.”

Mensen straffen om wat ze geloven. Kan dat wel?

In een onderhoudend artikel over de specifieke subculturen brengt Price wat vervelende ervaringen in herinnering: in Parijs werd hij om de haverklap aangehouden vanwege zijn uiterlijk. De burgemeester haalde zelfs publiekelijk uit naar zijn subcultuur: ze zouden toeristen afschrikken. Zelfs in een vrij liberale stad als Brighton overkwam het Price meermaals dat hij vijandig werd benaderd omdat hij een ‘freak’ zou zijn. Ook is hij regelmatig doelwit van homofobische beledigingen op straat, “ongeacht mijn werkelijke seksualiteit”. Om nog maar niet te spreken van de kleine dorpen waar er voor alternatievelingen helemaal geen plaats is.

Price erkent dat geweld tussen ‘stammen’ niet nieuw is. Maar in de bejegening van goths is er volgens hem geen sprake van natuurlijke rivaliteit. “Ondanks hun extreme uiterlijk en hun voorliefde voor gore en gewelddadige beelden, zijn goths meestal rustige en vredige types.” Een makkelijk doelwit bovendien, want ze houden zich volgens Price zelden op in groepen “groot genoeg om zich te verdedigen”.

Hoe sympathiek het initiatief van de politie in Manchester ook is, niet iedereen is gecharmeerd van het begrip ‘hate crimes’. “Gedaagden worden dan niet alleen berecht om wat ze gedaan hebben, maar ook om wat ze geloven”, schreef homorechtenactivist Bill Dobbs vorig jaar in The New York Times. Ook in zijn land, Amerika, worden mensen zwaarder bestraft voor een misdaad als er discriminatie in het spel is. Dobbs ziet zichzelf als een homoactivist die strijdt voor gelijke en niet voor extra rechten. “Rechtvaardigheid vereist geen wraak.”