Haar emoties kan ze niet verbergen Rineke Dijkstra

„Dit schilderij heb ik echt herontdekt. Er zit zoveel in. Wat ik er mooi aan vind is de levendige blik van het meisje, het is bijna een fotografisch moment. In mijn eigen portretten ben ik ook altijd op zoek naar dat ene juiste moment. Maar als schilder is het natuurlijk veel moeilijker om zo’n blik te vangen.

„De kracht van dit werk zit in de details. Leg je duim maar eens over haar wenkbrauwen, dan zie je hoe haar blik verandert. Door dat fronsje heeft het meisje iets vragends. Haar licht krullende mondhoek, de blosjes op haar wangen, het pluizige haar, de wallen onder haar ogen die haar iets ouwelijks geven – die elementen dragen allemaal bij aan de waarachtigheid. Als een puzzel vallen die stukjes gezicht in elkaar.

„De openheid die uit het portret spreekt, herken ik ook wel in mijn eigen werk. Ik hoop altijd dat je mijn foto’s bekijkt alsof je iemand ontmoet. Ik ga op zoek naar de specifieke kenmerken van een persoon, en dat zie je bij Verspronck ook. Dat maakt haar levensecht. Je zou dit meisje zo op straat tegen kunnen komen. Hij heeft haar persoonlijkheid zo goed weten te treffen. Verlegenheid, trots, melancholie, het zit er allemaal in. Ze kijkt je aan, maar tegelijkertijd is er ook iets wat ze niet prijsgeeft, en dat maakt het zo spannend.

„Een jaar eerder had Verspronck ook al een portret van haar moeder gemaakt, dat bevindt zich in het Rijksmuseum Twenthe [Portret van een vrouw, 1640]. Ze is in dezelfde houding, vanuit hetzelfde perspectief geschilderd en de veren waaier houdt ze op dezelfde manier in haar handen. De moeder is het duidelijk gewend om te poseren, maar het kind nog niet. Dat zie je. Bij het kind lopen alle emoties door elkaar heen, zij weet ze nog niet te verbergen. Dat heeft Verspronck gezien, en dat heeft hij schitterend vastgelegd.”