Onkreukbare heer met hoed en pandjesjas

Peter van Lindonk (1936-2013) maakte bijzondere boeken in opdracht.

Peter van Lindonk Foto Jorgen Krielen

Op zijn sterfbed stipuleerde Peter van Lindonk dat het aanstaande PINC-congres, op 14 mei in Zeist, ondanks alles moest doorgaan – ook als hij er zelf niet meer bij zou kunnen zijn. Het programma voor de veertiende editie stond al goeddeels vast, met presentaties over een Nederlandse bakkerij in Oeganda, een als luxe hotel ingericht ziekenhuis, een ondergronds park in New York en andere buitenissige verhalen waarmee Van Lindonk de veelal uit het bedrijfsleven afkomstige toehoorders wilde inspireren om ook eens buiten de gebaande paden te denken. Ook dit jaar wordt er een PINC-congres gehouden, geheel in de speelse geest van de man die het evenement oprichtte.

„Peter was altijd bereid van anderen te leren”, zegt journalist Bas van Lier die vaak voor hem werkte. „Tegelijk had hij de sterke drang om te delen. Voor PINC nodigde hij overwegend onbekende sprekers uit die even gepassioneerd konden vertellen over Afrikaanse libelles, het ontwerpen van boekomslagen of het bestrijden van bosbranden. Die passie, daar ging het hem om, die wilde hij overbrengen op het publiek”.

Halverwege de jaren zestig begon Peter van Lindonk als producent van boeken in opdracht van bedrijven en instellingen. Geen routineuze jubileumboeken, maar uitgaven waar iets bijzonders aan was. Sterke voorbeelden: het Maffia Kookboek voor de Bijenkorf met een eigenhandig geschoten kogelgat in elk exemplaar, een boek voor Natuurmonumenten waarvan het omslag met water kon worden begoten zodat er tuinkers uit groeide, een jubileumboek in de vorm van een politiedossier, een ingevroren boekje voor Iglo, een boekje over brand (inclusief brandnetelblad) voor een fabriek van brandweermaterialen en een boek met ingebouwde radio voor Albert Heijn – om enkele van de ruim zevenhonderd uitgaven te noemen die Van Lindonk in 2003, na veertig jaar boeken maken, overdroeg aan de Amsterdamse Universiteitsbibliotheek.

Zijn ideeën kwamen overal vandaan. Geregeld kocht hij tijdschriften over onderwerpen die hem niet interesseerden en waarin hij iets van zijn gading vond.

Vijftien jaar lang stond Van Lindonk, die zichzelf „een levenslange circusverslaafde” noemde, de laatste weken van het jaar in theater Carré , als spreekstalmeester van het Wereldkerstcircus. Hij had er „een jaar lang heel subtiel om gezeurd” die functie te mogen bekleden, schreef hij in zijn boekje Hooggeëerd publiek. Hij was een onkreukbare heer met hoge hoed en pandjesjas die zich traditiegetrouw tot „kinderen van alle leeftijden” richtte.

„Peter heeft altijd volop plezier in het leven en in zijn werk gehad, wat bij hem op hetzelfde neerkwam”, aldus Bas van Lier. Eerder deze maand stierf Peter van Lindonk, 76 jaar oud, na een kort ziekbed.