Mauro heeft verblijfsvergunning en mag definitief in Nederland blijven

De zaak van Mauro kreeg eind 2011 veel aandacht in de media. ANP / Valerie Kuypers

Mauro Manuel mag definitief in Nederland blijven. De uit Angola afkomstige jonge asielzoeker heeft donderdag een verblijfsvergunning gekregen, bevestigt het ministerie van Veiligheid en Justitie aan persbureau Novum.

Over Mauro was eind 2011 een hoop te doen in de politiek. Hoewel de destijds 18-jarige Angolese jongen al heel erg geworteld was in Nederland, moest hij volgens de asielregels terug naar Angola. Bijna alle politieke partijen hadden hier bezwaren tegen. Toenmalig minister Leers van Immigratie en Asiel gaf Mauro uiteindelijk een studievisum, waardoor zijn verblijf in Nederland kon worden verlengd.

Na zijn studie, of als hij die niet zou halen, had Mauro in principe teruggemoeten naar Angola, maar nu heeft hij alsnog een verblijfsvergunning gekregen in het kader van het kinderpardon. Toen de nieuwe regels vorige maand door staatssecretaris Teeven (Justitie, VVD) werden vastgesteld was al duidelijk dat Mauro onder het kinderpardon kon vallen. Alleen een onverwacht crimineel verleden had roet in het eten kunnen gooien.

Mauro werd op zijn negende door zijn moeder op het vliegtuig naar Nederland gezet en woonde al jaren bij pleegouders toen hij in 2011 dreigde te worden uitgezet.

Blije Mauro wil nu in Nederland ‘zijn eigen leven opbouwen’

Mauro en zijn pleegouders hebben volgens Defence for Children gemengde gevoelens omdat het hele proces een “enorme prijs” heeft gehad voor hun leven. “Ik weet dat ik nu heel blij zou kunnen zijn, maar ik voel het niet zo, het voelt eigenlijk heel raar”, schrijft Mauro in een reactie die door de organisatie is verstuurd.

Mauro schrijft dat hij na zijn examen in juni eerst wil gaan werken. “En misschien dat ik daarna nog wat ga leren. Maar eerst wil ik geld verdienen zodat ik nu echt mijn eigen leven kan gaan opbouwen.”

Het is lastig om nu “dankjewel” te zeggen, schrijft zijn pleegmoeder. Ze is dankbaar voor de steun vanuit de maatschappij:

“Zonder die hulp was Mauro nu in Angola geweest en ons gezin verscheurd. Ik denk dat als minister Leers toen had erkend dat Mauro in Nederland hoort en niet met dat rare studievisum was gekomen, dat we wel veel spontaner onze blijheid haddden kunnen uiten.”