En waarom zouden twee vrouwen samen geen kind kunnen opvoeden

Herman Vuijsje vraagt zich af zich af of twee vrouwen wel een kind moeten opvoeden (Opinie&Debat, 23 maart). Mijn tegenvraag is: waarom niet? Twee vrouwen voeden hun kinderen op in een maatschappelijke context waarin mannen en vrouwen in allerlei functies en posities aanwezig zijn en waar kinderen alle gelegenheid hebben om zich te identificeren met beide geslachten.

Mannelijke rolmodellen zijn voor alle kinderen in overvloed aanwezig in de familie als opa, oom, in de gezinnen van vriendinnen en vriendjes, in de buurt als buurman, op straat, in boeken, films en strips, op de tv, in games. Kinderen die opgroeien bij twee lesbische vrouwen hebben alle gelegenheid kennis te maken met de zogenaamd ‘mannelijke aspecten’ van mannen. Het enige is dat er in de leefsituatie van twee vrouwen niet dagelijks een man aanwezig is. Mijn proefschrift wijst duidelijk uit dat dit voor de sekse- geslachtsidentiteit van kinderen geen enkel probleem is.

Dr. Ruth de Kanter

Promoveerde op Een vader is een mannelijke moeder, eigenlijk

Vaderloos is van alle tijd

Wat een wereldvreemdheid van Vuijsje om Yunus en andere kinderen het recht op een gezin met een vader en een moeder toe te kennen. Zonder vader vervallen kinderen tot criminaliteit, voert de socioloog aan, zonder acht te slaan op wetenschappelijk onderzoek dat deze veronderstelde nadelen van feminisering keer op keer onderuit haalt. Voor het gemak veegt Vuijsje iedereen die de twee vrouwelijke pleegouders van Yunus verdedigt op de brandstapel van politieke correctheid.

Ik ben opgegroeid in een eenoudergezin. Vaders en moeders beginnen namelijk vol goede moed aan kinderen, maar anders dan Vuijsje denkt is het niet vanzelfsprekend dat die situatie zo blijft. Ouderparen kunnen niet altijd met elkaar verder, er gaan vaders en moeders dood door ongelukken, oorlog en ziekte. Zonder vader opgroeien is van alle tijden en Vuijsje zou moeten weten dat moederskinderen echt niet allemaal vervallen tot criminaliteit of eindigen in armoede.

Miro Lucassen

Amersfoort

Uiteindelijk telt de liefde

Vuijsje gaat in zijn betoog voorbij aan het gegeven, dat pleegkinderen, Yunus incluis, bij pleegouders terecht kwamen omdat hun gezinssituatie bij de biologische ouders verre van ideaal was. Yunus had (en heeft) een vader en moeder, hij is als klein kind uit deze ‘ideale gezinssituatie’ weggehaald door jeugdzorg vanwege verwaarlozing. Zijn pleegmoeders liggen nu onder vuur omdat zij hem vanaf dat moment liefdevol hebben opgevoed. Stank voor dank? Dat is zwak uitgedrukt.

Een gezin met twee moeders, waar in ieder geval nooit een kind als ‘ongelukje’ terechtkomt en er altijd uit volle overtuiging en liefde voor eigen of andermans kinderen wordt gekozen, mist inderdaad een vaderfiguur. Waar kinderen tekort komen halen ze het elders, leert de praktijk. We kennen de exacte situatie van Yunus niet. Misschien heeft een van zijn pleegmoeders wel een betrokken broer, vader, vriend of is er een buurman die als rolmodel kan dienen.

Vuijsjes vraag of het in het belang is van Yunus om op te groeien bij twee ouders van hetzelfde geslacht, is misschien legitiem maar weinig relevant. Het is in het belang van ieder kind om op te groeien bij ouders die van hem houden en hem een veilig en liefdevol thuis bieden. Dat heeft met politieke correctheid niets te maken.

C. Bakker

Lesbische moeder van drie (eigen) kinderen