Brieven

Pater Jan Kilsdonk zou erom gelachen hebben

Over pater Jan van Kilsdonk (NRC Handelsblad, 23 maart) het volgende. Het is de pijn van elke voortrekker in onze samenleving. Als verraad voelen: het gedrag van mensen van wie je weet dat zij het met je eens zijn, maar die je in het openbaar niet durven steunen, of je zelfs afvallen. Om gewin, of beter misschien, om niet-verlies van hun positie of hun inkomsten. Dat is heel in het kort de oorzaak waarom anderen, verkeerde leiders en misleiders, vaak zo lang op hun stoel blijven zitten. Het is de sfeer binnen het old boys network, ten diepste de oorzaak van de huidige crisis, oorzaak ook van het voortbestaan van het middeleeuwse instituut koningshuis, en, ander voorbeeld, van de verkalkte kerk. Uit de genade (denken) te vallen van ‘de vorst’.

Hulde aan Jan van Kilsdonk, maar daar zou hij op geheel eigen wijze om gelachen hebben: onbelangrijk.

Joop Zijlstra

Ellecom

Hoge productiviteit door het ‘Rijnlandse model’

Marike Stellinga heeft het in haar column over de ‘plakpremie’: „De ontslagvergoeding zou minder afhankelijk moeten worden van het aantal dienstjaren bij dezelfde baas. Dat zal ervoor zorgen dat ouderen minder vaak blijven plakken in beroepen die weinig overlevingskans hebben” (NRC Handelsblad, 23 maart). Dit is de wereld op zijn kop. De werknemer die de in slaap gesukkelde ondernemer moet behoeden voor de ondergang van zijn sector?

De hoge productiviteit van Nederlandse werknemers is bereikt door langdurig investeren, samenwerken en stabiele arbeidsverhoudingen: het ‘Rijnlandse model’. Dat de voorsprong de laatste twintig jaar afneemt komt wellicht door Angelsaksisch georiënteerde ondernemers met eenvoudige verdienmodellen gebaseerd op kortetermijnwinsten. Nederlandse ondernemers zijn niet meer in staat om gedurende langere tijd een complexe organisatie van specialisten te leiden die hoogwaardige producten en diensten met hoge toegevoegde waarde produceren.

Ir. Eric Winter

Groningen

Bij pesten gaat het om de gedogende meerderheid

Het commentaar over pesten (NRC handelsblad, 26 maart) richt zich op de pester en het degene die gepest wordt, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de gedogende meerderheid. Een maatschappij kan veel extreme meningen verdragen als er maar niet opeens een meerderheid is die het een en ander dan wel goed vindt.

Asmund Tielens

Vught

Doe het zoals

Musique

De ingezonden brief van Janhenk Odink (Opinie&Debat, 23 maart) is bij ons met gejuich ontvangen. Wij wonen in Frankrijk en zijn liefhebbers geworden van de Franse klassieke zender Musique.

Het ochtendprogramma lijkt in niets op dat van Radio 4. Inderdaad, het muziekstuk wordt hier altijd integraal uitgezonden, en wat de gemiddelde Nederlander ‘zware muziek’ noemt, wordt hier geenszins geschuwd. Strijktrio’s of -kwartetten, liederen, veel themaprogramma’s, en dan niet ‘het is lente dus we spelen Vivaldi’. Want er is zoveel méér. Elke winter brengen we enige tijd in Nederland door, en telkens is er weer ergernis omdat men nooit het hele stuk uitzendt. Allemaal makkelijke kost, die wij oneerbiedig eenheidsworst noemen. Raadspelletjes zetten we meteen af.

Wij vermoeden dat de Nederlandse muziekprogrammeurs de smaak van hun luisteraars onderschatten. Dat is jammer. Misschien moeten zij op internet eens naar de programmering van France Musique kijken.

Beatrice Nijsen

Saint Flovier, Frankrijk