Ware’s disco voor de onderwereld

Jessie Ware. Gehoord: 28/3 Melkweg, Amsterdam

Jessie Ware is elegant als jarentachtigidool Sade, en vloekt als Lily Allen. De Zuid-Londense zangeres heeft bovendien een grootse stem, waar ze zinderende klanken mee rondstrooit zonder opzichtig vertoon van lang aangehouden noten, zoals nu onder zo veel zangeressen de trend is. De 28-jarige Ware zou soulzangeres kunnen zijn, of dramatische ballades kunnen vertolken, maar Ware houdt maat.

Afkomstig uit de scene rond dubstep-producer SBTRKT, voor wie ze gastvocalen zong, gebruikt ze de minimale melodieën van de dance voor gedistingeerde popnummers. Een nummer als Running is opgebouwd uit synthetische klanken waar haar stem elegant doorheen welft, mooi maar koelbloedig – alsof de deur van een koelcel openslaat.

Ware’s liedjes, zoals te horen op haar debuut-cd Devotion, hebben een opvallend laag tempo; ‘after hours’-muziek noemt ze het zelf, voor de late uren. Die melancholische stijl heeft ze gemeen met haar idool Sade.

Daarom was het des te verrassender dat Ware, gisteravond in de uitverkochte Melkweg, een meisjesachtige kletskous met paardenstaart bleek, die uitgebreid schold op haar haperende sample-apparaat. Live werd ze begeleid door drie muzikanten op gitaar, drums en keyboards. Toen na een paar liedjes de gitaren werden ingeruild voor een elektronische omlijsting, ontstond de magische wisselwerking tussen de abstracte synthetische klanken en Ware’s met veel galm omgeven zang. Beheerst vrolijk was ze in If You’re Never Gonna Move, een prachtig nummer met klanken die werkelijk nieuw en origineel klinken: gedempte disco, als een party in de onderwereld.