En wie reageert er vandaag op mij?

Tinkebell: De Duitsers zijn uitgeschakeld . Atlas Contact, 349 blz. € 16,95

Katinka Simonse is een rare vrouw. Ze maakte van haar kat een tas, liet hamsters in hamsterballen door een galerie rennen en kleedt zich roze, van top tot teen, inclusief felroze oogschaduw. Maar dat is nog niet het vreemdste. Dat is haar permanente verbazing, geveinsd of niet, over de reacties die zij en haar kunstprojecten krijgen. In De Duitsers zijn uitgeschakeld blijft ze tot op het slot stug volhouden: haar acties zijn niet raar, de reacties zijn dat. Ze wordt er moe van. Ze heeft zelfs enige tijd met een doosje kaartjes op zak gelopen met antwoorden op vragen die ze voortdurend kreeg. Ze deelde ze uit, om er vanaf te zijn.

Het is een van de anekdotes die voorbij komen in de memoires die Simonse (1979) schreef onder haar kunstenaarsnaam Tinkebell. Met een vaardige pen schrijft ze over de gebeurtenissen die, nogmaals, zij dus níet raar vindt. Het lukt haar ook niet ze interessant te maken. Ronduit teleurstellend is dat ze geen inkijkje geeft in haar complexe verhouding tot de wereld. Ze zegt ‘kijk voor je!’ En tegelijk ‘kijk naar mij!’ Dat laatste maakt van het boek in zekere zin een handboek medialogica.

Tinkebell kwam ooit in het nieuws, tot aan tv-programma’s als Pauw & Witteman toe, en ze laat haar strijd zien om in het nieuws te blijven. Dat begon al op de kunstacademie in Tilburg. De meeste artikelen gingen toen over haar ‘dat terwijl ik zéker niet de beste student was’. Maar: ‘Ik had geleerd dat de plaatselijke kranten blij waren met persberichten die direct als artikel konden worden overgenomen en dat – als je er maar voor zorgde dat mensen je naam vaak genoeg voorbij zagen komen – ze vanzelf gingen denken dat je iets belangrijks was.’

En wie dat denkt, is misschien ook geïnteresseerd in haar leven, niet alleen in haar werk. Die lezer wil weten dat ze uit angst voor aanslagen van moslimextremisten flessen water hamstert, dat ze nooit meer de viezigheid van een piemel wil wassen en dat haar vader haar ooit sloeg om iets onbenulligs.

Valt daar een boek van te maken? Ze lijkt er zelf verbaasd over. Op de slotpagina schrijft ze blij: ‘Het is gewoon een heus echt boek geworden!’ Dat is waar, met omslag en al, maar ze moest ervoor wel iedere snipper informatie die ooit over haar is geschreven integraal opnemen. Komt er een volgend boek, dan zal ook deze bespreking, hoe kort ook, erin staan. Of zou ze dan echt iets te vertellen of beweren hebben? Haar schrijfstijl is er goed genoeg voor.