Boven de rails van lijn 7

Boris O. Dittrich: De waarheid liegen. De Arbeiderspers, 272 blz. € 19,95 ***

Met de literaire ambities van Kamerleden valt met gemak een stevige boekenkast te vullen. Elke politieke partij krijgt daarin zijn eigen plankje. Bij het GPV staat de negendelige jeugdserie Snuf de hond van Piet Jongeling, bij de VVD Moord in de Ridderzaal van Theo Joekes en D66 is een kast op zich, want Jan Terlouw publiceerde in de jaren zeventig elk jaar wel een nieuw kinderboek.

In het rijtje misstaat Boris O. Dittrich niet. Het voormalig D66-Kamerlid, dat als politicus gewoon Boris Dittrich heette, debuteerde twee jaar geleden met de ‘literaire thriller’ Moord en brand. In dat verhaal over politiek Den Haag vertelt Dittrich over de moord op een vooraanstaand politicus, waarna het land veel sensationeler in brand vliegt dan na de dood van Pim Fortuyn.

Dittrichs tweede spannende boek, De waarheid liegen, wordt als ‘roman’ geafficheerd en speelt zich af in New York. De hoofdpersoon is net als Boris O. Dittrich zelf een Nederlandse man die zich bij een Amerikaanse mensenrechtenorganisatie bekommert om de rechten van seksuele minderheden. Wekelijks ontmoet de ik-persoon bij Grand Central Terminal een schoenpoetser die hem vertelt over een ongeluk diep onder het station, op het perron van metrolijn 7. Was het een noodlottig ongeval? Of toch moord?

Elke week vertelt de schoenpoetser het verhaal vanuit het perspectief van een andere getuige. Een ambitieuze constructie waarmee Dittrich zijn zelfvertrouwen als schrijver tentoonspreidt. Dat mag ook wel voor een auteur die op zijn blog schrijvers van naam stevig de maat neemt (Amsterdam van Ian McEwan noemt hij ‘een gemakzuchtig, intellectualistisch rotboek!’).

De wijdlopigheid die Dittrich bij zijn eerste boek werd verweten, is in De waarheid liegen verdwenen. Maar een eindredacteur had hem nog wel een paar vuiltjes kunnen besparen. Te veel keukenmeidenroman is de wijze waarop hij verliefdheid beschrijft: ‘Cupido had zijn pijl afgeschoten en haar recht in het hart geraakt.’ En deze hilarische passage kan meedingen naar een Nederlandse variant op de Bad Sex Award: ‘Hij hunkerde ernaar haar te strelen. Hij had een fantasie dat hij met zijn tong het zout van haar huid zou likken, te beginnen bij haar enkel en langzaam langs de binnenkant van haar blote benen omhoog naar haar epicentrum.’

Aan Dittrich is evenmin een aforist verloren gegaan, getuige de zin waarmee de hoofdpersoon zichzelf aanspoort tot een nieuwe ontmoeting met de vertellende schoenpoetser: ‘Een week zonder gepoetste schoenen is een week niet geleefd.’

Maar genoeg gezeurd. De waarheid liegen is goed en meeslepend geschreven en knap gecomponeerd. Deze lezer zou er het complete oeuvre van bestsellerauteur Suzanne Vermeer graag voor cadeau doen.