Bollywood-violen en arthousegitaren

Muziek // Eins Zwei & The Parallel Cinema Op één plaat: een arthouseband, een tienkoppig koor en Bollywood-verhalen Eins Zwei & The Parallel Cinema is een ode aan de Indiase film Spil van de band is het echtpaar Stefan en Lydia van Maurik

Het Indiase dorpje Singarayakonda was uitgestorven toen muzikant Stefan van Maurik er op een dag in 1995 als rugzaktoerist verzeild raakte. Na enig zoeken vond hij de bewoners aan de rand van het dorp, waar ze gebiologeerd keken naar een Bollywood-film die werd geprojecteerd op vier aan elkaar geknoopte lakens. Het dorp beleefde het verhaal alsof het werkelijkheid was. „Het was een bijna religieuze bijeenkomst. Dat maakte enorme indruk op me.”

Op grond van die ervaring besloot Van Maurik twee jaar geleden samen met zijn vrouw Lydia een muzikaal Bollywood-project te beginnen. Lydia had succes met het vrolijk-kitscherige kerstproject How to throw a Christmas Party, Stefan had indiepopband Eins Zwei Orchestra, waarmee hij eerder een eerbetoon aan de architect Friedensreich Hundertwasser maakte. Ze waren dus grote projecten gewend. Maar de indiepop meets Bollywood van Eins Zwei & The Parallel Cinema is wel erg uit de kluiten gewassen: tien muzikanten, een tienkoppig koor en vijf Indiase zangeressen. Gisteren presenteerden ze de plaat vol euforische Bollywood-verhalen op sitar, violen en stevige gitaren.

Een rockband die Bollywood-muziek maakt, dat moet je even uitleggen.

Lydia: „De Bollywood-sfeer zit in de viool, sitar en het koor. Vooral live is het koor heel theatraal. Het is geen Indiaas koor, het bestaat voornamelijk uit Nederlandse amateurzangers. Nou ja, we hebben één geadopteerde jongen, onze excuus-Indiër.”

Stefan: „Je kunt zeggen dat onze rauwe gitaarsound voor de Parallel Cinema staat. Dat is een benaming voor de Indiase arthouse, een tegenhanger van Bollywood. Die commerciële, bombastische film en de onafhankelijk kritische cinema beïnvloeden elkaar. Zo hebben we dat ook in de band gedaan.”

De songteksten vertellen kleine verhaaltjes uit de filmwereld. Waarop zijn die gebaseerd?

Stefan: „De teksten verwijzen naar verschillende aspecten van Bollywood. Het nummer ‘Rakesh Roshan’ vertelt een waargebeurd verhaal. Roshan was een regisseur die niet wilde zwichten voor corruptie en werd neergeschoten. Hij overleefde de aanslag maar net. Een ander nummer, ‘Curry Western’, verwijst naar de Indiase western die vaak gaat over anti-helden die moeten kiezen tussen goed en kwaad. Het hele project is een soort reflectie op onszelf denk ik. We staan kritisch maar harmonieus in het leven.”

Het stel woont in een woongemeenschap in het Utrechtse dijkdorpje Tull en ’t Waal, in de oude pastorie naast de kerk. Het pand is ook toevluchtsoord voor mensen die hulp nodig hebben. Er wonen nu twee uitgeprocedeerde asielzoekers. Een van de gastenkamers is een tijd bewoond door een student die rust nodig had om zijn scriptie af te maken. „Het staat open voor wie er behoefte aan heeft”, zegt Stefan.

Een ode aan het opgeklopte, commerciële Bollywood is niet het eerste waar je dan aan denkt.

Lydia: „Het is juist interessant om die twee te verbinden. We zitten heus niet de hele dag zuur te zeuren over de commercie. Dat ik niet van autotune of talentenshows hou, wil nog niet zeggen dat ik geen vrolijke, dwaze productie kan neerzetten.”

Stefan: „Ik heb vroeger vaak met mijn middelvinger gezwaaid en mezelf als heel interessant en onafhankelijk neergezet, maar daar ben ik op teruggekomen. We willen met een toegankelijke show de randjes van de kunst opzoeken.’’

Lydia: „We spelen net zo lief bij Koffietijd als bij een links underground radiostation.”

Stefan: „Nou, Koffietijd gaat wel heel ver.”

Doen jullie alles in eigen beheer?

Lydia: „Zoveel mogelijk. Maar we hebben inmiddels een manager voor dit project en een promotiebureau, want we willen dat er zoveel mogelijk mensen onze muziek horen.”

Stefan: „We waren een heel eind op weg met Productiehuis Oost die de plaat zou uitbrengen en de marketing zou doen. Maar toen besloot staatssecretaris Zijlstra om productiehuizen geen subsidie meer te geven en moesten ze ons laten schieten. Zijlstra wil dat kunstenaars ondernemerschap tonen. Goed, het project staat nu, maar al ons eigen geld zit erin. We zijn nu een failliet bedrijf. Alleen als we twee seizoenen vol kunnen draaien komen we uit de kosten. Dan zijn onze uren nog niet betaald. Gelukkig leven we niet duur.”

Vandaag is Eins Zwei & The Parallel Cinema te zien op Paaspop in Schijndel, en op 5 mei op het Bevrijdingsfestival in Wageningen en Den Bosch.