Column

Wrijven in een vlek

Fiscalist Peter Kavelaars in ‘Pauw & Witteman’ (VARA)

In de dagelijkse slag om de beeldvorming moet je voortdurend je beste mensen op televisie laten optreden. Maar hoe knap ze ook mogen zijn, als ze de wetten van de media niet begrijpen, werkt hun optreden vaak averechts, alsof ze tegen beter weten in toch in een vlek zitten te wrijven.

Gisteravond vielen er drie vermakelijke voorbeelden van te noteren. De nieuwe Nationale Politie had bedacht dat het goed zou zijn om door middel van het auteursrecht op logo’s en uniformen meer controle uit te oefenen over het beeld van de politie in dramaseries en andere fictie. Het Pentagon doet dat al sinds jaar en dag zo in Hollywood. Als je helikopters en figuranten van de krijgsmacht nodig hebt, krijg je die gratis wanneer het scenario is goedgekeurd. Maar schets je een onwelgevallig beeld van het leger, dan word je actief tegengewerkt.

De rechter maakte gisteren gehakt van het verbod op de casting van Tygo Gernandt als sullige politieman in Dokter Tinus (SBS6), omdat zulks niet realistisch zou zijn. Natuurlijk is drama niet realistisch en heeft de Nationale Politie niet het recht zich met scripts te bemoeien.

Prompt ging PowNews er vol in tegenover een onhandige politievoorlichter en werden surveillerende Haagse agenten door Rutger Castricum berispend toegesproken omdat ze met hun handen in de zak liepen: „Dat doen we niet, hè, want jullie zijn wel een A-merk!”

Voorbeeld twee: nu na de rechters en de bankiers de accountants aan de beurt zijn in de volkswoede, leek het verstandig een hoogleraar fiscale economie, Peter Kavelaars, in Pauw & Witteman (VARA) uit te nodigen om uit te leggen waarom Nederland geen belastingparadijs zou zijn voor multinationals. Maar met zijn minzame lachjes en arrogante houding verloor hij het debat van Kamerlid Jesse Klaver (GroenLinks) kansloos en gaf de zogeheten krijtstreepmaffia een gezicht. De doodklap kwam van de gastheren, die onthulden dat hij voor Deloitte werkt, als vennoot nog wel, en dus de tax rulings van Starbucks heel goed kent.

Voorbeeld drie was het meest ontwapenend. In een speciale editie van De tiende van Tijl (AVRO) werden drie jongeren enthousiast gemaakt voor de Matthäuspassion. Het Lijdensverhaal zei ze niet veel, dus probeerde Tijl Beckand het met actuele foto’s over rebellie en (on)schuld. Wat Bach bedoelde, zie je in die foto’s van Tiananmen, de man met het tasje voor de tanks. Van wat? Nooit van gehoord, nooit eerder gezien. Dan wordt het een wel erg ongelijke strijd, tegen de bierkaai dus.