recensie

Animatie

The Croods

Regie: Chris Sanders, Kirk De Micco. In: 159 bioscopen. ****

Hoewel The Croods in 3D is, zijn de openingscredits in 2D. De holbewonersfamilie Croods staat hierin voor een muur met hun rotstekeningen. Die bevatten dus geen diepte. Dat ze 2D zijn is niet alleen een grap. Het bereidt de toeschouwer ook voor op het personage Guy, een cro-magnonmens. Hij heeft een groter brein waarmee hij ideeën kan ontwikkelen, waar de holbewoners alleen maar bezig zijn met eten en overleven. Guy staat symbool voor 3D, voor progressie en evolutie. Het verhaal is niet bijster interessant: puberdochter Eep rebelleert tegen vader Grug. Die beschermt zijn familie volgens de regel: nieuwsgierigheid is slecht, angst is goed. Als Eep Guy ontmoet, die vuur maakt en schoenen uitvindt, ziet zij dat er meer is. Als de wereld van de holbewoners vervolgens vernietigd wordt, rest haar niets dan met Guy de wijde wereld in te trekken. The Croods moet het vooral hebben van zijn uiterlijk. De film begint met een bijna monochroom donker kleurenpalet, een gedoemde wereld met weinig vreugde. Als ze noodgedwongen op stap gaan, komt er steeds meer kleur in de film. Op driekwart is het bijna psychedelisch wat er aan kleurenpracht over de kijker wordt uitgestort. The Croods is uitermate geschikt om na afloop met kinderen over evolutieleer, de kracht van kunst en het ontstaan van ideeën te praten. Leerzaam amusement, waar voor studio DreamWorks veel van afhangt. Eind februari liet baas Jeffrey Katzenberg weten dat er 350 werknemers moeten afvloeien. Het openingsweekend in Amerika was niet onaardig.

Komedie

21 & Over

Regie: Jon Lucas, Scott Moore. Met: Miles Teller, Justin Chon, Skylar Astin. In: 42 bioscopen. *

Eigenlijk heeft Miller gelijk. We kennen allemaal een Miller. Miller is degene uit de vriendengroep die het meeste van feesten houdt. Die achter de bravoure van ‘we nemen er nog een’ eigenlijk met de studie is gestopt, of werkeloos is, en niet helemaal weet wat hij met z’n leven aanmoet. Miller trommelt zijn oude middelbareschoolvrienden op om de 21ste verjaardag van Jeff Chang te vieren, de leeftijd waarop je in Amerika een bar kunt binnenlopen om een biertje te bestellen. En hij is degene die zegt dat Chang nu oud en wijs genoeg is om zelf te bepalen hoeveel hij kan hebben. Dat loopt uit de hand natuurlijk. En Chang heeft de volgende ochtend ook nog een sollicitatiegesprek. Oei.

Er wordt gezopen, gekotst, door meisjesstudentenhuizen geslopen (waar Chang zo dronken is dat hij een tampon voor een snack aanziet), ruzie geschopt met een spierbundel in een behoorlijk flauwe (want voorspelbare) komedie die het drietal van de ene naar de andere whiskybar sleurt. Zelfs in het genre van ‘lekker loos gaan-films’ is 21 & Over een dieptepunt. Tenzij je zo ver heen bent dat je wel trek hebt in een tampon. Miller heeft gelijk: boven de 21 ga je daar zelf over.