muziek

Kitscherige kermismuziek

rock The Strokes: Comedown Machine

Met hun vijfde album Comedown Machine raken The Strokes verder dan ooit verwijderd van de opwinding die ze in 2001 veroorzaakten met hun invloedrijke debuut Is This It. De dynamische gitaarband van toen is een moeizaam bij elkaar te brengen studiocollectief geworden dat zich laat leiden door de obsessie van zanger Julian Casablancas met jarentachtig-popmuziek. Computerritmes en kitscherige synthesizermelodieƫn duwen de gitaren aan de kant en zo kan het gebeuren dat One way trigger herinnert aan de kermismuziek van A-ha en Modern Talking. Casablancas zingt met een dun piepstemmetje en doet nog maar zelden een beroep op de verzengende sneer waarmee hij twaalf jaar geleden een tsunami van nieuwe indiebands inspireerde. De urgentie is verwaterd tot de mechanische vingerknipmuziek van Tap out en Welcome to Japan, onschuldige deuntjes met gitaren als roboteske machines. Hun oude niveau halen The Strokes alleen in de rocksong 50/50 waarin de gitaren scheuren en de rauwe megafoonstem tegen de klippen op jengelt. Het is niet voor niets het kortste nummer op een album dat zoveel verschillende kanten op wil dat het in grauwe middelmaat blijft steken.