Mattheüs

Je kunt veel van het christendom zeggen, maar het heeft wel verdomd fijne muziek opgeleverd. Daar blijft de evolutieleer toch wat bij achter (waar blijft de glamrockopera

over het leven van Darwin? De

ballad over het tragische einde der Triceratopsen? Een dubsteptrack geïnspireerd op de oerknal?) En het naderende Paasfeest zorgt zoals altijd voor een paar goede opties om ergens het lijden van Jezus te beluisteren.

Als opmaat is er morgenavond de finale van de Mattheüs Masterclass. In deze serie studeren zes bekende mensen een bepaald stuk van de Matthäus Passion in om dat uiteindelijk in een kerk met koor en orkest ten gehore te brengen – het behoort tot een van mijn favoriete televisieprogramma’s.

Het begint met het kwetsbare zingen naast de piano tijdens de eerste lessen en werkt geleidelijk toe naar een masterclass van de sympathieke Maarten Koningsberger, een man die uitblinkt in de ‘geruststellende aanraking’ – hij weet precies wanneer hij een zorgzaam kneepje of een ongedwongen omhelzing moet plaatsen. Het programma werkt ook goed als drankspel: een shotje voor elke keer dat iemand zegt ‘waar ben ik aan begonnen’, ‘dit gaat niet goed komen’ en ‘het is wel Bách, weet je’ zorgt gegarandeerd voor een avond waar aan het eind ‘Erbarme dich’ een vrolijk gelispelde meezinger is geworden. In dit seizoen is het overigens volkszanger Wolter Kroes die mijn hart heeft gestolen – hij neemt het studeren heel ernstig, maar is tegelijkertijd een soort labrador aan de prozac, dolblij dat hij Bach leert zingen.

En daarna is er de mogelijkheid om het lijden van Jezus op geheel andere wijze te beleven: op Tweede Paasdag is er een eenmalige voorstelling van Jesus Christ Superstar in Concert in het DeLaMar Theater. Als kind was ik al fan van Jesus Christ Superstar – ik leerde ervoor de platenspeler bedienen en beluisterde de plaat steeds opnieuw, de hoes op schoot.

Nog steeds ken ik alle liedjes uit mijn hoofd en bekijk ik geregeld het stukje film waar Judas (in mijn optiek de echte superster van de film) op een heuvel ‘Heaven on their minds’ zingt.

Ook heb ik laatst enkel naar een nogal vervreemdende pornofilm uit de jaren ’70 gekeken omdat Philip Toubus erin speelde – de knappe, blond bebaarde apostel Petrus uit de film, die na JSC een heel nieuwe carrière is begonnen.

Toen ik een jaar of twintig was heb ik zelfs nog meegespeeld in een amateurversie van de musical – ik was helaas niet Maria Magdalena, maar ik mocht op mijn verzoek wel de soldaat spelen die de negenendertig zweepslagen toedient. Met leren motorhandschoentjes aan. Het was de beste Goede Vrijdag ooit.