Fris, geestig en eloquent

Motregenvariaties. Bellevue Lunchtheater. Gezien 26/3. In Bellevue, Amsterdam t/m 14 april.

Het Nederlands theater snakt naar toneelschrijvers als Robert Alberdingk Thijm, de auteur die debuteert met Motregenvariaties. Misschien dat nieuwe, frisse toneelteksten een dam kunnen opwerpen tegen de vloed van mottige boekbewerkingen zonder de allure van het origineel.

Het korte Motregenvariaties, een lunchvoorstelling, is geestig en eloquent en loopt tot driekwart op rolletjes. Dan wordt het even stroef, maar volgt nog een aardige tournure. Nu is Alberdingk Thijm (1965) geen gemiddelde debutant, maar een ervaren scenarioschrijver voor televisie (Waltz, A’dam-E.V.A.). Te hopen valt dat hij zich na deze vingeroefening zet aan een avondvullend stuk.

Olga Zuiderhoek en Ria Eimers spelen twee dichteressen op leeftijd, die elkaar na veertig jaar weer treffen. De eerste (Mirthe) zweeg na een jeugdwerk, met verzen die aan Neeltje Maria Min doen denken. De tweede (Sacha) is een grootheid, de Dichteres des Vaderlands. Bij een ontmoeting noemt Mirthe haar werk „hoogdravend-hoppelepop-in-galop”.

Dat is vilein opgemerkt, maar Alberdingk Thijm strooit niet overdadig met gif. Het verschil in status en geldingsdrang tussen de vrouwen is enorm, maar hun ontmoetingen zijn niet alleen maar botsingen. Ze zijn al te diep verankerd in hun eigen ongemak. Het verleden dat ze opdiepen, maakt dat ze zichzelf scherper zien.

Zuiderhoek is sterk aanwezig met het daadkrachtig absurdisme in haar spel, maar naar Eimers kijk je nog meer. Zij speelt als geen ander nerveuze vrouwen, op het randje van een toeval. Des te verrassender is het als ze normaal blijft. Prachtig zoals ze zwijgend luistert naar Mirthes poëzie, zowel bedremmeld als in staat in razernij uit te barsten.