Qua Hazisme naderen we een nieuw hoogtepunt

In een poging het succes te duiden, zei de manager van wijlen André Hazes ooit: „Vroeger had je het nazisme, nu heb je het Hazisme.” Bij de musical ‘Hij Gelooft in Mij’ hing er een wolk van parfum. Iemand liet een scheet Mooi gezegd. Ik geloof dat we qua Hazisme een nieuw hoogtepunt naderen. Ik

In een poging het succes te duiden, zei de manager van wijlen André Hazes ooit: „Vroeger had je het nazisme, nu heb je het Hazisme.”

Bij de musical ‘Hij Gelooft in Mij’ hing er een wolk van parfum. Iemand liet een scheet

Mooi gezegd.

Ik geloof dat we qua Hazisme een nieuw hoogtepunt naderen.

Ik zag voorstukjes van het SBS-programma Bloed, Zweet & Tranen waarin Roxanne en Dre jr, de kinderen van André, samen met Danny de Munk en Gerard Joling vanaf vrijdag op zoek gaan naar ‘een nieuwe volkszanger’.

‘Een nieuwe volkszanger’ dus, geen nieuwe André Hazes, waarschuwde de zender uitdrukkelijk, want van André Hazes was er natuurlijk maar één. In een parade van volkse types kwamen onder anderen een dikke mevrouw met een bril die vol overgave ‘C’est la vie – Je moet genieten van het leven – Want dat duurt toch maar heel even – Falderie – zong, een man die spontaan begon te huilen en een ex-barvrouw voorbij. Allemaal uit de categorie ‘snik in de stem’, ‘puur en oprecht’, ‘uit het hart’, ‘goudeerlijk’ en ‘hartverwarmend’.

Voor de minder getalenteerden zijn er in de zomer de mega meezingconcerten ‘Heel Holland Zingt Hazes’.

Zelf bezocht ik vorige week Hij Gelooft in Mij, de musical over het leven van Rachel van Galen, de vrouw van André Hazes. Het motto van de musical was: ‘Haar liefde. Zijn leven. Onze muziek.’

De musical had overal complimenten – ‘Waar gebeurd!’, ‘Raakt in het hart’ en ‘Het leven zoals het is’ – en vijf sterren gekregen. Het moest dus wel iets bijzonders zijn. Ik was nog nooit bij een musical geweest, en heb dus geen vergelijkingsmateriaal, maar vroeg me na afloop wel af hoe het er bij musicals met minder sterren dan aan toe gaat.

Het theater werd bevolkt door mensen die ‘iets’ van de zanger en zijn vrouw in zichzelf herkenden. Er hing een wolk van parfum en dat was maar goed ook, want de man naast me liet voor aanvang een enorme scheet.

Tegen zijn vrouw: „Ik zit er klaar voor!”

In de pauze gingen we ondanks de vrieskou bijna allemaal naar buiten. Volgens de mevrouw bij de jassen lag het aantal rokers bij deze voorstelling beduidend hoger dan bij andere voorstellingen.

Een man zei: „Hij was zoals ik ben. Gewoon.”

Ik geloofde dat André Hazes zich ook wel in hem zou kunnen herkennen.

Als je er in twintig minuten in slaagt om op en neer te rennen naar de Febo, twee blikjes bier te drinken, drie sigaretten te roken en een doosje kipkluifjes leeg te eten, ben je een hele grote, maar ook heel gewoon.

De stem van André Hazes was uniek, zijn levensstijl niet.