Pauw vergiet geen bloed

lezen // 'gewone' roman marion pauw de wilden anthos, p.304 17,50 ***

Toen Marion Pauw vier jaar geleden de Gouden Strop kreeg voor haar thriller Daglicht, zei ze die onderscheiding te beschouwen als erkenning voor haar generatie schrijfsters (Saskia Noort, Simone van der Vlugt, Esther Verhoef) die door wist te dringen tot de jongenskamer van het Nederlandstalige misdaadboek. Pauw wist zich te onttrekken aan de hoon van critici, die als een tropische slagregen op de thrillerschrijfsters neerdaalde. Daarvoor schrijft ze te goed.

Pauw kan het ook zonder bloedvergieten. Ze is de scenarist van de bejubelde televisieserie In therapie en vorige week publiceerde ze de ‘gewone’ roman De wilden, die zich dadelijk in de Bestseller 60 nestelde. Logisch, want Pauw mag qua genre een zijstap maken, ze verliest de doelgroep niet uit het oog. De wilden gaat over een vrouw die bij een jungletocht in Panama door een trage plaspauze haar gids en groepje kwijtraakt.

De bedding waar De wilden doorheen stroomt is die van de herkenbaarheid. Naní, de heldin van het verhaal, is echtgenote van een zelfingenomen architect uit Amsterdam-Zuid, moeder van twee pubers en eigenaresse van een cateringbedrijfje dat door toedoen van haar man naar een bedrijventerrein aan de rand van de stad is verplaatst. Aldaar merkt een jonge medewerker iets op over haar jurk, waarna de keten van affaire-ontdekking-huwelijkscrisis in gang wordt gezet. Die verhaallijn kan zo in de Bouquetreeks, maar Pauws onsentimentele toon niet. Halverwege een onderbroken seksscène: ‘Jochem hervatte zijn activiteiten en zei iets wat hij ongetwijfeld had opgepikt uit een pornofilm. Ik zei iets terug in dezelfde trant.’

Omdat ook haar kinderen niets meer van haar willen weten na haar ontrouw, vertrekt ze naar Panama waar ze verdwaalt en wordt opgepikt door een indianenstam. Naní zal lang blijven en verstrikt raken in de lokale problematiek van onderwijs, ontbossing en cultuurverschillen. De Novib heeft romans om minder gesubsidieerd. Het levert een verhaal op met genoeg opmerkelijke wendingen om je door te laten lezen. Uiteraard is er ook een love interest en een zoetsappig einde. Grote literatuur is het niet, maar De wilden is boeiender dan veel boeken die wel als ‘literair’ aan de man worden gebracht.

Dat dankt het aan een respectabele hoeveelheid sterke scènes, bijvoorbeeld die waarin de gevallen moeder Naní probeert te praten met haar veertienjarige zoon. Die is een ondoordringbare muur van ‘Best’, ‘Weet ik’, brommen en schouderophalen. Waarbij het vakmanschap van Pauw vooral blijkt uit het feit dat ze die hele scène in het midden laat of het kind boos is om het wangedrag van zijn moeder of gewoon doet wat veertienjarige jongens altijd doen.