Integratie van een bekeerde terrorist

El taaib speelt zich af tegen de achtergrond van de amnestieregeling die de Algerijnse president Abdelaziz Bouteflika eind jaren negentig verleende aan de radicale moslimrebellen die zich tijdens de burgeroorlog aan bloedige executies en massaslachtingen schuldig hadden gemaakt. Rachid is zo’n ‘taaib’, zo’n ‘berouwvolle’ guerrilla die uit de bergen terugkeert en wil proberen een leven in de burgermaatschappij op te bouwen. Maar in zijn dorp staat men hem naar het leven en in de stad kan hij alleen overleven door een dealtje met een politieman.

Anders dan Inch’Allah, een andere bioscoopfilm die in het hoofd van een terrorist kruipt, treft de Algerijnse veteraanfilmmaker Merzak Allouache daar geen overzichtelijke emoties en dramatische verklaringen. Hij vertelt zijn verhaal als een thriller, waarin wraak, argwaan, rehabilitatie en vergeving leidende motieven zijn. En ondertussen schetst hij een maatschappij waar iedereen emotioneel verdoofd is door trauma. Wie Rachid (met blanco Buster Keaton-gezicht) is, en wat hij wil, is ook voor de toeschouwer een zoektocht. Eentje die verwarring en medeleven paart aan kippenvel.