Hoe na '68 de revolutie ontsnapte

Après Mai. Regie: Olivier Assayas. Met: Clément Métayer, Lola Créton, Felix Armand, Carole Combes. In: Eye Filmmuseum, Amsterdam.****

Après Mai van Olivier Assayas deed het matig in België en Rotterdam. Dus zag de distributeur af van een bioscooprelease: hij is komende week in het Eye Filmmuseum te zien en verschijnt later op dvd.

Zonde, want het semiautobiografische Après Mai is een voortreffelijke coming-of-agefilm die een generatie in de schaduw van de Parijse bijna-revolutie van 1968 portretteert. De artistieke Gilles en zijn vrienden rennen, zeker van de naderende revolutie, in de opening met brommerhelm door het traangas, verspreiden marxistische pamfletten, kladderen graffiti. Maar welke revolutie? Een morele, politieke, spirituele? De energie dooft uit in heroïne, terreur, boeddhisme of onverteerbare proletarische kunst, terwijl Gilles steeds zijn grote liefde misloopt. Ten slotte vindt hij zichzelf niet op de barricade, maar op de set van een exploitatiefilm met nazi’s en prehistorische monsters. Verried hij zijn idealen? Welnee, de klok tikte door.

De duizenden films over de overgang van jeugd naar volwassenheid kennen normaliter een dramatisch keerpunt, waarna de held gelouterd zijn leven voortzet. In het leven ontbreken die keerpunten vaak: dat gaat over zand dat tussen onze vingers glipt. Dat proces toont Après Mai, een mooie, wat droeve film. En daarom flopte hij misschien.