Hij is superdruk en belangrijk

Wekelijks doet Japke-d. Bouma verslag van haar ontmoetingen met allerlei typen collega’s Deze week: de Very Important Person Hij is het toppunt van ijdel en rete irritant. Kan zelf helaas niet zoveel

Als de deur van de baas openstaat, komt hij er altijd net uit, hard en nadrukkelijk lachend, achterom kijkend. Op borrels heeft hij altijd een hand op de arm van een belangrijk iemand en kijkt hij of iedereen dat ziet. Op de gang loopt hij voortdurend Heel Belangrijke Telefoontjes te plegen en als je dan op hem toeloopt, steekt hij zijn wijsvinger op, mimet hij de naam van een bekende Nederlander, en draait hij zijn hoofd af.

Even druk met iets heel relevants, dat veel relevanter is dan jij.

Dit is de Very Important Person.

Stomvervelend, het toppunt van ijdel en rete irritant. Kan zelf niet zoveel, maar is wel altijd heel erg druk met superbelangrijke dingen en superbelangrijke mensen. Hij kent ze dan misschien niet persoonlijk, maar hij kent wel de voorlichters van de bekende mensen.

Die kan hij zo bellen.

Als er iets misgaat, zegt hij dat je hém had moeten vragen. Als je hem vráágt, zegt hij dat je hem éérder had moeten vragen. Een gesprek met hem is een monoloog, een ingewikkelde puzzel van voornamen en plaatsnamen en daarom nogal vermoeiend. In de tijd dat hij veinst te luisteren, werken zijn hersens op koortsachtige snelheid om een anekdote te vinden waarin hij zelf de hoofdrol speelt.

Hij was in New York en toen kwam hij Jeroen tegen. Had hij al verteld dat Jeroen in dezelfde buurt woont als hij? Jeroen Pauw. Hij had het er laatst nog over met Tommy, Tommy Wieringa dus, die zei dat Mai hem had benaderd om iets ‘Vijftig Tinten-achtigs’ te doen. Ja man, Mai Spijkers. Dat was lachen. Oh shit, dat herinnert hem eraan dat hij Femke nog moet bellen. Haar kinderen zitten bij de zijne op zwemles. Hij pakt zijn telefoon erbij. Kijk, hier staat de tweeling, zie je ze, rechts, heel klein naast die pilaar.

Hij lééft voor de sociale media. Want daar is hij échte vrienden met schrijvers, politici en journaallezers. Moet je kijken wat hij heeft getwitterd naar Mark! ‘Hee Mark! Wat maak je me nou met dat begrotingstekort’, hahahaha! Hij reageert ook altijd meteen op de statusupdates van Twan Huys en had laatst nog iets grappigs getweet naar Thomas van Luyn over eiersalade.

Hij heeft ook altijd de laatste materialistische onzindingetjes. Satelliettelefoons, kevlar vesten voor op vakantie in Nepal. Kompassen, horloges met dieptemeters. Dat jij dat niet hebt, zeg! Onwijs handig. Op borrels is hij een confettimachine, zoveel kaartjes deelt hij uit. Hij smacht naar het moment dat iemand HEM belt in plaats van andersom (en dat hij die dan in de wacht kan laten zetten door de secretaresse).

Je bewondert hem, hoe hij erin slaagt te leven met de voortdurende angst om ontmaskerd te worden. Hoe charmant hij kan zijn tegen mensen die hij nodig heeft. Je verbaast je wel eens hoeveel leuke klusjes hij krijgt.

Maar meestal is het na twaalf jaar met de meeste vips wel klaar. Dan stranden ze op een tevreden baantje in het middenmanagement. Of ze trekken weer verder, naar een nieuw druk en belangrijk project.

Want zzp. Dat past toch uiteindelijk wel het beste bij mij, hoor je hem dan zeggen.