‘Gezwommen met haaien, zeg ik soms, of onder de tram gelopen’

Marc van de Kuilen

Marc van de Kuilen (25) werd in 2008 in een Afghaans dorp geraakt door eigen vuur.

Marc van de Kuilen heeft niet altijd zin te vertellen wat met hem is gebeurd. „Gezwommen met haaien, zeg ik soms, of in Amsterdam onder de tram gekomen.” De enigen aan wie hij nooit hoeft uit te leggen hoe hij zijn benen is kwijtgeraakt, zijn Amerikanen. „Als ik die tegenkom zeggen ze meteen: thank you for your service. Dat hoor je in Nederland nooit.”

Op 12 januari 2008 was hij voor de tweede keer op missie in Uruzgan. Twee Nederlandse eenheden waren erop uitgestuurd om een dorp uit te kammen. De weerstand van de vijand was groot en de actie verliep dramatisch. Twee jongens, Wesley Schol en Aldert Poortema, kwamen om door eigen vuur. Marc van de Kuilen werd door collega’s in zijn benen geschoten. „Midden in de chaos van het gevecht werden mijn benen met tourniquets afgebonden, toen wist ik meteen dat het niet meer goed zou komen.”

Maar eigenlijk gaat het nu erg goed met hem. „Mijn leven is niet heel anders dan voor 2008. Behalve dat ik nu zit. Ik heb dezelfde vrienden, dezelfde vriendin.” Hij heeft wel ander werk. Van de Kuilen reist niet langer de wereld rond als militair, maar als fulltime rolstoelbasketballer. Hij werd door de coach van het Nederlands team benaderd terwijl hij revalideerde in Doorn. „Ja, die scout bij revalidatiecentra.”

Bij de pakken neerzitten is nu eenmaal niks voor hem. „De eerste lesmodule die je krijgt bij defensie is: omgaan met teleurstellingen. Ook na een ongeluk gaat het leven gelukkig gewoon door. Het heeft geen zin om ergens spijt van te hebben. Ik ben door het Nederlandse volk gevraagd om naar Afghanistan te gaan. En als het zou kunnen, zou ik zo’n missie zo weer doen.”