Erg hè, zeg je na afloop opgelucht

Inch’Allah. Regie: Anaïs Barbeau-Lavalette. Met: Evelyne Brochu, Sabrina Ouazani, Sivan Levy. In: 10 bioscopen.

Twee films duiken deze week in het hoofd van een terrorist. Inch’Allah is daarvan de zwakste. Het is, ondanks het heftige onderwerp en het onvermijdelijke tragische einde (in de eerste scène van de film al aangekondigd) eigenlijk een feelgoodfilm. Eentje die op een veilige manier de emoties bespeelt en waarvan je na afloop bijna opgelucht zegt: erg hè?

De Canadese productie volgt een Canadese verloskundige die tussen Jeruzalem en de Palestijnse gebieden pendelt en vrienden maakt aan beide kanten van de grens. Door haar werk in een vluchtelingenkamp en een kleine flirt met de broer van een van de Palestijnse vrouwen begint ze zich steeds meer met het conflict te identificeren, hoezeer haar Israëlische vriendin ook waarschuwt dat het haar oorlog niet is. Dat roept interessante vragen op over hoe persoonlijk betrokkenheid leidt tot politiek engagement. En wat terrorisme is. Is het politiek? Of is het onmacht? De film neigt naar dat laatste, maar overvoert de toeschouwer met zo’n opeenstapeling van dramatische ‘triggers’ dat hij je tot tranen dwingt, maar het uitzicht op de echt menselijke kant van de zaak en zijn personages verliest.