Tiger de ‘comeback kid’ is de worsteling voorbij

Na een lange inzinking, gepaard met privésores, is Tiger Woods terug aan de golftop. Aan de hand van skiester Lindsey Vonn is hij ook een ander mens.

Tiger Woods met een bunkerslag in de laatste, winnende ronde tijdens de Arnold Palmer Invitational in Bay Hill, Florida. Foto Reuters

De Amerikanen hebben weer een comeback kid. Tiger Woods, een diep gevallen held die opstaat, zijn zonden overdenkt en toegeeft, veerkracht toont en zijn plaats herovert aan de top. Gisteren won de 37-jarige golfer zijn tweede achtereenvolgende toernooi, de Arnold Palmer Invitational op Bay Hill, Florida. Het was zijn zesde zege in de laatste twintig toernooien. Hij verdringt de Noord-Ier Rory McIlroy van de eerste plaats op de wereldranglijst. Een voor velen onverwachte prestatie.

Eind oktober 2010, 125 weken geleden, moest Woods afstand nemen van de hoogste klassering. De man die zich ruim een decennium lang ’s werelds beste en meest aanbeden golfer mocht noemen, ’s werelds eerste sportmiljardair, verloor bijna alles wat hij sinds zijn jonge jeugd had verworven. Roem, status, zijn vrouw en het vertrouwen van de mensen, vooral vrienden, die hem jarenlang hadden bewonderd. Veel sponsors trokken hun handen af van het merk Woods. In de media werd hij verguisd. Met Woods werd de spot gedreven in columns, cartoons en filmpjes. Compassie met het ontspoorde rolmodel was er nauwelijks. Hij was een egocentrische man. Hij was de nieuwe hoofdrolspeler in de toenemende schandpaalcultuur.

De roem die zijn vader hem had voorspeld, door hem al kort na zijn geboorte The Chosen One te noemen, was hem naar het hoofd gestegen. Zo was het – en niet anders. Hij was vanaf zijn derde jaar, als gast in een televisieshow, geweldig. En werd steeds geweldiger. Tiger had de verleidingen die hem als ‘uitverkorene’ ten vielen, niet kunnen weerstaan. Hij was er niet op voorbereid. Hij werd ontmaskerd als een seksmaniak. Elke vrouw die in zijn nabijheid kwam, was een prooi van zijn wellust. Geen krant of tv-zender die hem zijn schaduwleven niet kwalijk nam. Zijn vrouw verliet hem, met zijn twee kinderen. Woods, als Afro-Thai het rolmodel voor de zwarte Amerikaanse (golf)gemeenschap, stond voor de taak zich te rehabiliteren – als golfer maar vooral als mens.

Maar wat kon hij anders dan golf spelen? Hij had niets anders geleerd van het leven. Winnen. Omdat zijn vader hem dat had geleerd en hij niets anders had ondervonden. Af en toe verliezen, dat mocht – ter lering. Hij was geweldig. Elke golfer, van beginner tot gevorderde, keek naar hem, las zijn boeken. En toen opeens bleek hij ook een ander leven te leiden, buiten de golfbaan, zoals mogelijk meer van zijn rivalen.

De persconferentie waarop hij toegaf ook een ander leven te hebben geleid, werd door de een met scepsis ontvangen, door de ander met compassie. Hij wees op zijn boeddhistische opvoeding die hij had verloochend. Hij bekende schuld, zou opnieuw proberen te beginnen, ging in therapie, om zijn lust naar buitensporige seks te analyseren. Wat zich in de kliniek heeft afgespeeld, wordt ooit in een autobiografie uitgelegd. Begrippen als narcisme, eigenwaarde, schuldbesef en verslaving aan aandacht en winnen zijn daar mogelijk ter sprake gekomen. Het verhaal van een topsporter die zichzelf is kwijtgeraakt – of sterker: zichzelf nooit heeft gekend. Niet meer geliefd zijn als je niet meer scoort.

Wie hem heeft gevolgd, zag hem worstelen. Eerst vloekend en spugend, dan weer een blessure vermannend, vervolgens het leedvermaak van de volgers werend. De ene kenner zei dat hij nooit meer de oude zou worden, de andere had een rotsvast vertrouwen in zijn talent. Hij schoof zijn trouwe caddie Steve Williams aan de kant en verlaat zich nu op Joe LaCava. Hij wilde leren, droeg weer zijn boeddhistische armband die hij van zijn moeder kreeg. Oefenen voor het nieuwe leven. En toen ontmoette hij Lindsey Vonn, de beste skiester ter wereld. Zij raakte vorig jaar in een zware depressie, scheidde van haar man en scheurde, net als Woods eerder, haar kniebanden. Ze zijn nu brothers in arms.

Wie Woods de afgelopen jaren over de baan heeft zien lopen, zag sowieso een ander mens. Eerst dat chagrijnige gezicht als een bal toch niet de gewenste richting had gevonden. Dan dat spuwen, dat geklaag. Nu het neutrale gezicht na een misser, die ingetogen glimlach naar zijn caddie als het goed zit. Harmonie in lichaam en geest. Hij werd de afgelopen dagen op het toernooi in Florida bedreigd als koploper, door het jonge talent Ricky Fowler of door Justin Rose. In het zicht van de overwinning werden zij nerveus. Ze wisten dat Woods aan slag was en sloegen de bal in het water.

Over twee weken beginnen The Masters in Augusta, waar in 1997 voor de toen 21-jarige Woods de victorie begon. Hij is weer de favoriet. Hij heeft veertien majors gewonnen, vier minder dan koploper Jack Nicklaus. Zijn grootse concurrenten zijn niet de voormalige nummer één Rory McIlroy, Phil Mickelson, Luke Donald of wie ook, maar de mensen die niet meer in hem hebben geloofd.

Mogelijk trekt hij zich op aan Lindsey Vonn, geblesseerd aan haar knie, op zoek naar een nieuw leven. Honkballegende Joe DiMaggio vond Marilyn Monroe en kwam na een slepende blessure terug, als comeback kid. Ook Woods rechtte zijn rug in het onvermijdelijke licht van de camera’s die hij al vanaf zijn jeugd kende als opportunistische vrienden. Daar moet je sterk voor zijn.