Fuck that bitch

Hoe meer ik las, hoe groter het gevoel van beklemming werd. Het betrof de reeks sms’jes die een paar Amerikaanse scholieren hadden uitgewisseld tijdens een feestje. Het onderwerp: een zestienjarig meisje dat out was gegaan na een halve fles wodka.

‘Spaz on her for me, bro.’

‘Did anyone fuck her?’

‘Me fingered her. That’s about it.’

‘Fuck that bitch.’

‘Is she dead? She looks dead.’

De dag na het feestje stond er een video op YouTube, er werd een foto rondgestuurd waarop twee jongens het bewusteloze meisje aan armen en benen ronddragen en een waarop het meisje naakt te zien is. Pas toen ze die zelf onder ogen kreeg, ontdekte het meisje wat er die nacht met haar was gebeurd – ze was naakt ergens wakker geworden, zonder herinnering aan de afgelopen uren. Na haar aangifte kon de bewuste nacht via foto’s, sms’jes en tweets gereconstrueerd worden – twee jongens, zestien en zeventien, zijn veroordeeld voor verkrachting, ze kunnen tot hun eenentwintigste vast worden gehouden.

Die sms’jes wekten mijn afgrijzen – het lacherige, de minachting, het idee dat het meisje een soort rondslingerende sekspop is die handig genoeg warm blijft door een kloppend hart. Maar wat erna volgde, is mogelijk nog enger: de reacties dat het haar eigen schuld was. Dat ze bekend stond als hoer. Dat ze nooit zoveel had mogen drinken.

Daar zitten twee veronderstellingen in verscholen: de eerste dat meisjes zelf verkrachting uitlokken door bier te drinken en glitterhotpants aan te trekken. De oplossing van het Indiase dorp Khedar om vrouwen te verbieden jeans en T-shirts te dragen. De afweging of je ’s nachts door het park zal fietsen en vooral het gevoel dat als je wél door het park fietst en er iets gebeurt, mensen zullen zeggen: „Ze had ook nooit door het park moeten fietsen.”

De tweede lijkt dieper te zitten: dat meisjes die met veel verschillende mannen het bed delen, slecht zijn. Dat ze zondaars zijn en het niet vreemd is als hen nare dingen overkomen. Je ziet dit ook in die Amerikaanse college horrorfilms (een genre waar ik overigens verder veel van hou) – bij het groepje studenten dat besluit een feestweekend te vieren in dat afgelegen hutje in het bos, zit altijd één meisje dat drinkt en ’s avonds een verleidelijke act doet met een gevonden houthakkersbijl. Hecht je maar niet teveel aan haar, zij zal binnen afzienbare tijd een aantal van haar ledematen verliezen. Zij mag dood – zij heeft het verdiend.

Het grote Schuldgevoel van de Slet heerst nog steeds: meisjes die niet durven te vertellen met hoeveel mannen ze seks hebben gehad, liegen over de leeftijd van de eerste keer (‘ik was zestien, we kwamen tegelijkertijd klaar, het was hemels’) en in al die verschillende bewoordingen: hoer, sloerie, del, snol.

Maar er zou nooit een schuldgevoel moeten zijn – er is namelijk geen zonde.