Feestje blijft uit bij Chicha Libre

Wereldmuziek

Chicha Libre. Gehoord: 23/3 RASA Utrecht **

Chicha is niet alleen de naam van een Peruaans maïsdrankje, het is ook de naam van de licht psychedelische cumbia, de muzieksoort die in de jaren zestig opkwam in dat land.

Als een New Yorkse band zich Chicha Libre noemt en met surfgitaar, accordeon en een uitgebreide effectenbak op het podium verschijnt, mag je dus dansmuziek verwachten. Die klonk ook zaterdag in het Utrechtse Rasa, maar dan wel van het kaliber ‘voor al uw feesten en partijen’.

Met nog geen kwart van de kaarten verkocht was het geen makkelijke avond voor de band, maar dat het zestal muzikanten de bezoekers uit de stoelen kreeg, had veel te maken met de goodwill van het publiek.

Het was de vraag wat de band nu eigenlijk wilde. Het repertoire is breed, ze nemen ook Europese klassieke muziek en Amerikaanse pop onder handen. Maar het klonk meer als het aanlengen dan als het mengen van stijlen.

De mompelende zanger Olivier Conan speelde cuatro, een ukelele-achtig gitaartje, dat hij versterkt had met zo’n effect dat het nauwelijks hoorbaar was.

De accordeonist van de groep, belangrijk voor het genre, gebruikte zijn instrument als een keyboard dat om zijn nek hing, geen enkele keer benutte hij zijn linkerhand of liet hij de trekzak lucht pompen.

Dat Chicha Libre op betere dagen meer in zijn mars heeft, bleek uit de geslaagde ritmewisselingen van drummer en percussionist. Helaas stond de dominante rasp zo afgesteld dat de beat af en toe over de trommelvliezen schraapte.