denken@nrc.nl

Ga voor de ‘Euxit’

schrijft Jos Groenenboom uit Maassluis

Naar aanleiding van Cyprus het volgende: een veel gehoord scenario om zwakke banken overeind te houden is om de zwakke onderdelen onder te brengen in een bad bank en de goede delen in een nieuwe bank onder te brengen. Ziehier de oplossing van de crisis in Europa. Niet de zwakke landen moeten uit de Eurozone, maar de sterke landen. Nederland, Duitsland, Luxemburg, België, Frankrijk: een afslankte Unie, aangevuld met Zweden en Denemarken. De kans op infectie is geweken, de landen die er een puinhoop van hebben gemaakt, moeten het zelf oplossen. En pas als er sprake is van een politieke unie (zo je die al wenst) is het weer tijd om over een gezamenlijke munt te praten. Daarmee zijn we gelijk af van de discussie over een eventuele toetreding van Turkije (‘Texit’). Alles overzichtelijk en helder. Small is beautiful.

zegt Hetty Houtenbos uit Bergen

In nrc.next van donderdag 21 maart beschrijft Roel Amons, huisarts, zijn groeiende worsteling met het plegen van euthanasie. Wat mij oprecht verbaast is dat de methode van versterven nooit ter sprake komt in de euthanasiediscussie. Zelfs voor de artsen van de Levenseindekliniek lijkt het geen optie te zijn. Versterven is, mits goed begeleid, pijnloos en de natuurlijke dood volgt binnen twee weken. Bij de vraag om euthanasie wordt er van artsen gevraagd te beoordelen of er sprake is van ondraaglijk lijden. Met de vraag naar hulp bij het sterven wordt een arts in deze oordeelsvorming onnodig zwaar belast. De wilskracht die vrijwillig versterven (stoppen met eten en drinken) vraagt weerspiegelt mijns inziens het finale oordeel van de persoon in kwestie dat hij zijn lijden ondraaglijk vindt.

Bij versterven wordt de verantwoording voor het sterven niet meer bij een arts gelegd, maar bij de persoon zelf. En die laat in zijn keuze voor versterven zien dat hij werkelijk tot in laatste consequentie de volle verantwoording draagt en neemt voor zijn dood.

De begeleiding bij versterven door een arts behelst dan precies datgene dat strookt met de beroepsopvatting van Roel Amons: ‘begeleiden van het leven, tot de natuurlijke dood intreedt’. Geen arts die daar moeite mee kan hebben. Gaat het er niet om het leven en lijden draaglijk te maken en mensen de regie in eigen handen te geven? Een waardiger zelfgekozen dood is er niet.