Proces in Gent: levenslang voor Kim De Gelder

De rechtbank in Gent heeft vrijdagavond Kim De Gelder, die in 2009 twee kinderen in een crèche en twee vrouwen vermoordde, veroordeeld tot levenslang. Een jury van twaalf burgers besliste eerder op de dag dat hij schuldig was en ook toerekeningsvatbaar. De Gelder hoorde de uitspraak met gebogen hoofd aan – en zei daarna dat hij spijt had, al zou niemand hem geloven.

De nabestaanden van de slachtoffers reageerden opgelucht. Tijdens het proces, dat vier weken duurde, was voor de meeste aanwezigen duidelijk geworden dat De Gelder gestoord is: hij deed onsamenhangende uitspraken en keek soms neuriënd naar het plafond. Maar psychiaters en psychologen die hem onderzochten werden het niet met elkaar eens over de ernst van zijn stoornis, en de nabestaanden vonden hem vooral een manipulator en een leugenaar.

De jury noemde De Gelder (24) een „serie- en een massamoordenaar” en „uiterst gevaarlijk voor de maatschappij”. Hij had de moorden zorgvuldig voorbereid, waardoor volgens de jury was bewezen dat hij wist wat hij deed. De Gelder had in januari 2009 baby’s verwond en doodgestoken in kinderdagverblijf ‘Fabeltjesland’ in Dendermonde, maar eerst was hij van plan geweest om naar een andere crèche te gaan. Daar durfde hij niet naar binnen te stappen omdat er mannen bij de deur stonden. Volgens de jury had hij dus ook bij Fabeltjesland een andere beslissing kunnen nemen.

Zijn advocaat had geprobeerd om de jury ervan te overtuigen dat De Gelder schizofreen was en hij had als getuigen deskundigen opgeroepen die dat bevestigden. Als de jury De Gelder toerekeningsvatbaar had verklaard, zou hij als psychiatrische patiënt op een andere afdeling van de gevangenis zijn gekomen. In theorie zou hij daar recht hebben gehad op psychiatrische begeleiding, in werkelijkheid krijgen gestoorde gevangenen in België die zorg bijna niet.

Maar al was het resultaat dan hetzelfde geweest – levenslange opsluiting – voor de nabestaanden paste gewone celstraf beter bij hun woede. Een van hen zei op televisie dat ze niet onder de indruk was van zijn spijtbetuiging. „Die kwam niet uit de grond van zijn hart.”

Na het voorlezen van het vonnis bedankte de voorzitter van de rechtbank met nadruk de advocaat van De Gelder, Jaak Haentjens. Die had vier jaar geleden „de ondankbare taak op zich genomen” om voor de belangen van De Gelder op te komen. „In de rechtsstaat waarin we gelukkig nog leven, is het recht op verdediging een van de meest fundamentele principes.”

De Gelder zelf was het duidelijk niet eens met de rechter. Hij schudde zijn hoofd en draaide zijn ogen omhoog. In de rechtszaal had hij soms ruzie gemaakt met zijn advocaat en geroepen: „Je moet geen show opvoeren, ik ben niet gek.”