Willem-Alexander

Het is een traditie dat er rond koninklijke gebeurtenissen koningslinden worden geplant, en de eerste boom werd afgelopen woensdag in Leeuwarden onthuld. De teler vertelde dat de linde in kwestie bovendien niet zomaar een koningslinde is: het is een druipvrije koningslinde.

Het was ongetwijfeld zijn beroepstrots die sprak, maar het leek me zo’n detail dat behalve op een Internationaal Lindenkwekerscongres misschien beter onvermeld kan blijven: vanaf dat moment dacht ik namelijk alleen maar aan druipende koningslindes. Zouden Beatrix en Juliana dan wel door een druipende linde vertegenwoordigd zijn? En waarom druipen ze eigenlijk? En wát? Is het plakkerig of juist waterig? Zijn het straaltjes, als zweet langs je rug in de sauna, of welt het meer op uit de schors? Zijn er ook mensen die per ongeluk een koningslinde van de druipende soort in de tuin hebben staan? „Sophie, pak jij even een emmertje en een spons, de koningslinde heeft weer eens het hele tuinpad ondergekliederd, ik brak bijna mijn nek toen ik net kwam aanlopen.” In ieder geval: het was weer eens allemaal verre van koninklijk.

Voor mijn gevoel zou Willem-Alexander voor het allemaal zover is nog wel wat meer koninklijke allure kunnen gebruiken (vaker aan komen galopperen op een ravissant zwart paard, een stem die moeiteloos door de vertrekken schalt, de onthulling dat Máxima vroeger een zeemeermin was die haar staart heeft ingeruild voor een leven aan zijn zijde). De feestelijkheden helpen ook niet bepaald mee. Zo is er speciaal voor de troonswisseling een twee-euromunt ontworpen, waar Willem-Alexander en Beatrix beiden en profile op te zien zijn. Alleen: hij staat op de achtergrond, overschaduwd door zijn moeder die ongenaakbaar en in het volle zicht op de voorgrond prijkt.

En wat is precies het idee achter dat thema? ‘Mijn droom voor ons land, inspiratie voor onze koning.’ Mensen worden door het Nationaal Comité Inhuldiging uitgenodigd hun bijdrage op papier te zetten en naar W-A op te sturen. Dat klinkt niet als een gezellige doe-activiteit voor het volk, dat klinkt als een oproep voor een open sollicitatie: ‘Joehoe, is er nog iemand met een idee? Iets wat we kunnen gaan doen in de toekomst? Please? Iets met zonne-energie ofzo? Alles is welkom hè!’ Een koning moet inspiratie halen uit de zonsopgang, de geur van verse mest en het klaaglijke jammeren van de gevangenen in de kerkers (goed, wellicht vind ik koningen vooral tot hun recht komen in sprookjesboeken).

Misschien is er nog wel iets wat Willem-Alexander kan doen om zichzelf een wat meer vorstelijke statuur aan te meten: een baard laten staan. Er is al een Facebookpagina die hiertoe oproept: Zonder Baard Geen Koning. Het geeft toch cachet, een baard. Misschien nog wel meer dan een druipvrije linde.