Wereldrecord met luchtje: sneed hij af?

Pietro Mennea stond vier keer op rij in olympische finale 200 meter. Hij was zeventien jaar houder van het wereldrecord. Toen kwamen Johnson en Bolt.

Pietro Mennea

De dood was Pietro Mennea te snel af. De Italiaanse sprinter en wereldrecordhouder op 200 meter overleed gisteren, na een kortstondig ziekbed, op 60-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Rome.

Mennea geldt als de grootste atleet die Italië heeft voorgebracht. Maar hij liep niet altijd puur, erkende Mennea na zijn loopbaan. Hij gebruikte groeihormonen, die nu wel maar destijds niet op de lijst van verboden middelen stonden.

Na de Duitser Armin Hary op de 100 meter (10,00, in 1960) was hij de tweede blanke sprinter die een wereldrecord liep. Dat was in 1979 op de 200 meter op de Universiade in de ijle lucht van Mexico-Stad.

Het was een record met een luchtje. Mennea zou in de bocht duidelijk zichtbaar buiten zijn baan hebben gelopen en daarmee een flink stuk hebben afgesneden. Hoewel dat moment op beeld is vastgelegd, werd de Italiaan niet gediskwalificeerd.

De kwestie is vergelijkbaar met de de 200 meter van Churandy Martina, die op de Olympische Spelen in Beijing nauwelijks waarneembaar even buiten zijn baan liep en wel werd gediskwalificeerd. Het kostte Martina de zilveren medaille.

Mennea’s 19,72 seconden uit Mexico-Stad was dermate scherp, dat het record zeventien jaar zou standhouden. Pas op de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta liep de Amerikaan Michael Johnson sneller: 19,66. Die tijd bleef staan tot 2008, toen de Jamaicaan Usain Bolt op de Spelen in Beijing 19,32 liep. Bolt verbeterde zichzelf een jaar later op de WK in Berlijn tot 19,19.

Mennea’s tijd geldt nog steeds als Italiaans en Europees record. De enige Europeaan die de tijd dicht heeft benaderd is de Fransman Christophe Lemaitre. Die liep vier jaar geleden op de WK in Daegu 19,80.

Voor een blanke sprinter was Mennea uitermate succesvol. Zijn grootste succes was de olympische titel (200 meter) op de Spelen van Moskou. Hij had daarvoor op diezelfde afstand al brons gewonnen op de Spelen van 1972 in München.

In de jaren zeventig domineerde Mennea in Europa de sprintnummers. Hij werd drie keer Europees kampioen, tweemaal op de 200 (1974 en 1978) en in eenmaal op de 100 meter (1978).

Na de Spelen van Moskou nam Mennea afscheid om meer tijd aan zijn studie politicologie te besteden. Maar hij kon het sprinten niet laten en maakte een rentree, die hij extra cachet gaf door op de eerste WK, in 1983 in Helsinki, brons te winnen op de 200 meter.

Een jaar later, tijdens de Spelen van Los Angeles, was Mennea nog goed genoeg voor een finaleplaats, maar niet voor een medaille. Hij werd zevende. De Italiaan was de eerste atleet die viermaal op rij in de olympische finale 200 meter stond.

Na zijn sprintloopbaan werd Mennea advocaat en was hij tussen 1999 en 2004 lid van het Europees Parlement.