brieven

Eindelijk is vredesoverleg over Syrië nu mogelijk

De Amerikaanse regering heeft een eind gemaakt aan haar jarenlange blokkade van vredesbesprekingen over Syrië met de regering-Assad. Opvallend is dat dit uiterst belangrijke bericht in de NRC niet met een grote kop op de voorpagina verscheen.

Twee jaar lang werd het vredesproces in de Verenigde Naties geblokkeerd doordat Washington en zijn westerse bondgenoten eisten dat president Assad zou aftreden nog voordat de besprekingen op gang kwamen.

Rusland, China en veel andere landen meenden terecht dat het terugtreden van Assad de uitkomst van de vredesbesprekingen kon zijn maar niet het startpunt.

Het is aan de Syriërs en niet aan Washington te bepalen wie in Syrië aan de macht komt. Rusland en China werden vanwege dit standpunt jarenlang in de westerse media weggezet als de saboteurs van het vredesproces.

Nu Washington uiteindelijk het Russische standpunt heeft overgenomen is het te hopen dat beide landen nauw gaan samenwerken. Rusland moet Assad onder druk zetten om concessies te doen. Overigens heeft Assad al herhaaldelijk aangegeven bereid te zijn tot vredesbesprekingen.

Washington van zijn kant moet z’n invloed aanwenden bij zijn favoriete despoten in de regio, met name Saoedi-Arabië en Qatar, om de door deze landen bewapende soennitisch-islamitische rebellen en Al-Qaedagroepen te dwingen een eind te maken aan hun weigering om aan de vredesbesprekingen deel te nemen .

Sietse Bosgra

Driebergen

Opstelten minacht privacy met z’n drones

Ze stonden een tijdje aan de grond, maar nu vliegen ze weer rond: drones, kleine onbemande vliegtuigjes die u heimelijk filmen terwijl u de planten besproeit of een brief post (NRC Handelsblad, 19 maart). Klinkt eng, en dat is het ook. Hoe de camerabeelden moeten worden opgeslagen, wie ze mag bekijken, voor welk soort criminaliteit de drones worden ingezet: de politie rommelt maar wat aan door het ontbreken van duidelijke wetgeving op dit terrein. Het is beangstigend dat deze privacyschendende vliegtuigjes zonder restricties kunnen rondvliegen terwijl ook nog onduidelijk is of ze überhaupt effectief zijn. Als het al wenselijk is dat drones gebruikt worden, zou dat alleen zo mogen zijn als er duidelijke regels voor zijn. Minister Opstelten laat opnieuw zien dat hij de privacy van de Nederlandse burger op minachtende wijze passeert bij het opstellen van zijn veiligheidsbeleid.

Het huidige, juridisch vrijwel ongelimiteerd gebruik van drones is een minister van Justitie onwaardig.

Jeanne Plettenburg

Jonge Democraten

Waarom een monument?

De paradoxale situatie doet zich voor dat enerzijds 89 objecten uit de periode 1959-1965 worden voorgedragen voor de status van rijksmonument, terwijl 34 objecten uit vorige perioden verkocht zullen worden (NRC Handelsblad,19 maart). Zonder expliciet een kandidaat-rijksmonument uit de periode 1959-1965 te noemen, komt het mij voor dat zowel het kasteel Radboud in Medemblik als de Vesting Naarden het meer verdient tot de verantwoordelijkheid van de rijksoverheid te horen dan een aantal kandidaten uit de laatst gepubliceerde lijst.

Je vraagt je dan ook af wat de precieze criteria zijn voor het bestempelen van een bepaald object tot rijksmonument enerzijds, en het al of niet verkopen van een rijksmonument in het bezit van de rijksoverheid anderzijds.

Het criterium ‘iets vertellen over de Nederlandse geschiedenis’ kan niet zover gaan dat wij erbarmelijke woningen van voor de Woningwet uit 1901 zouden willen bewaren (wat overigens niet meer zou kunnen). Er moeten dan ook andere criteria medebepalend zijn voor de te verlenen status.

Gaat de Raad voor Cultuur zich alleen buigen over de lijst 1959-1965 of geeft de Raad ook advies over de te verkopen objecten? Ik ben benieuwd.

Otto Sluizer

Amsterdam