Tuurlijk krijgt Merkel nu weer de schuld

Nee, het is niet de schuld van de Cypriotische banken die zonder vragen 21 miljard accepteerden of die niet onder de Griekse schuldregeling wilden vallen. Verwijt het Merkel, dat is makkelijk, schrijft John Müller.

De laatste episode uit de Europese crisis is niet de fout van de Cyprioten maar van Angela Merkel en haar regering. Het is onnodig nog langer naar een verklaring te zoeken. Het heeft niets te maken met een tot ongekende proporties opgeblazen bankensector met alleen al in 2011 investeringen van 128 miljard in Rusland terwijl het bruto binnenlands product 17 miljard euro bedraagt. Laten we vooral Angela Merkel de schuld geven.

Het is vast niet de fout van die paar banken die met hun ogen dicht en zonder vragen te stellen 21 miljard euro accepteerden van Russische oligarchen en Arabische miljonairs (de herkomst van hun fortuinen blijft schimmig) zoals de Duitse inlichtingendiensten in november 2012 aan het licht brachten. Deze banken voerden slechts hun ‘International Personal Banking-beleid’ uit en deden bovendien aan ‘begrotingsoptimalisatie’, maar Angela Merkel houdt er natuurlijk een protestantse moraal op na.

Het is ook niet de fout van de bankdirecteuren die 50 procent – u leest het goed, 50 procent – van hun vermogen uit puur patriottisme (Cyprus is voor de helft Grieks) investeerden in Griekse obligaties, terwijl ze wisten dat ze alles konden verliezen. Nee, het is echt de schuld van Merkel.

Het is niet de fout van Sigmar Gabriel, de sympathieke Duitse sociaal-democratische leider die de kanselier alle bewegingsvrijheid ontnam: „Ik kan me niet voorstellen dat de Duitse belastingbetaler een paar Cypriotische banken wil helpen die gericht zijn op het stimuleren van belastingontduiking.” Het is eerst en vooral natuurlijk de fout van Merkel.

Dat geldt ook voor de voormalige president van Cyprus, de zielige Dimitris Christofias, een despoot die zijn opleiding genoot bij de Komsomol – de communistische jeugdafdeling – wat misschien het grote aantal Russische bankrekeningen verklaart. Hij nam nooit de moeite met zijn ministers, het parlement of de centrale bank te overleggen.

The Guardian, een krant die nooit eerder van een vijandige houding kon worden beticht, beschuldigde hem er in december 2012 van het land „in een betreurenswaardige positie te manoeuvreren”.

Hij was het ook die per se de Mongchegorsk in zijn haven (Limassol) wilde houden. Het schip was geladen met wapens en munitie voor de Hezbollah, en ontplofte in 2011 waarbij de enige elektriciteitscentrale van het land werd vernietigd. Ook steunde hij de directeur van een van de twee grote banken, Marfin Laiki, toen die bank zijn hoofdkantoor verplaatste naar Griekenland, ondanks de tegenstand van de centrale bank.

Zijn laatste domme zet bleek de weigering om te onderhandelen over de fusie van het Cypriotische bancaire systeem met de Griekse banken toen er tot de beroemde schuldenlastverlaging werd besloten. Maar nee, het blijft de fout van Merkel.

En het lijkt ook er ook niet op dat zijn briljante opvolger Nicos Anastasiades maar iets kan worden verweten. De zwakkeling Anastasiades die in plaats van op te treden de zwarte piet aan Europa toespeelt, baseert zich op halve waarheden om zijn landgenoten te laten bloeden, in plaats van ervoor te zorgen dat de aandeelhouders en schuldeisers van de banken eens gaan betalen.

Maar dan zou het nodig zijn een eind te maken aan een winstgevend financieel systeem dat door bepaalde figuren in elkaar is gezet en waar ze nog lang van hopen te kunnen leven. De Duitse minister van financiën, Wolfgang Schäuble, herinnerde er gisteren nog aan dat de overval op de Cypriotische spaarders geen Duits idee was. Maar nee, het is toch de fout van Merkel.

Het is des te meer waar dat Merkel Anastasiades heeft laten spelen met het prestige van de eurozone, zoals Papandreou dat voor hem deed. Zonder er rekening mee te houden dat het alweer vier jaar geleden is, heeft ze niet de vastberadenheid gehad haar veto uit te spreken tegen de toetreding van Cyprus tot de eurozone. En daar kan nog aan worden toegevoegd dat ze zich een rad voor ogen heeft laten draaien door de OESO-certificering, waaruit blijkt dat Cyprus de veertig antiwitwasrichtlijnen na zou leven.

En het is trouwens ook de schuld van Christine Lagarde van het IMF, die haar steunde. Weet u nog wie de Griekse minister de lijst met belastingfraudeurs aanleverde, de lijst die is zoekgeraakt? Alsof Lagarde niet wist wat er binnen het Cypriotische banksysteem aan de hand was… Maar nee, het is de fout van Merkel! En dat kan ook niet anders, want anders zouden we onze eigen onachtzaamheid moeten toegeven.

John Müller is Chileens journalist in Spanje. Dit stuk verscheen in het Spaanse dagblad El Mundo. Vertaling uit nieuwssite presseurop.eu/nl.