Tamagotchi

Ze werkt op de afdeling Communicatie, de verwarde cavia. Kort feuilleton over haar leven en lotgevallen.

De verwarde cavia bleef de ene na de andere uitnodiging van Rogier krijgen op LinkedIn. Eerst dacht ze dat Rogier dat zelf deed, maar toen het maar door bleef gaan vermoedde ze een bug in het systeem. Ze belde Harm-Jan van de IT-afdeling. Die nam niet op. Ze herinnerde zich dat hij telefoonangst had, dus mailde ze hem. Hij mailde meteen terug: „Je mag na de lunch wel even langskomen.” „Fijn dat dat mag”, mompelde ze. Ze schreef ‘na de lunch HJ’ op een geel briefje en plakte dat op haar computer. Dat zag er alvast productief uit.

Dat hele LinkedIn kon haar eigenlijk niets schelen, maar nu ze er dan toch op zat, moest het werken ook. En daarbij: niets zo goed voor de spijsvertering als een wandelingetje naar de IT-afdeling, zo vlak na de lunch. Ondertussen kon haar collega Cynthia dan lekker de mailing de deur uit doen.

Na de lunch liep ze dus opgewekt naar de lift, en constateerde bij zichzelf een gevoel van tevredenheid over dat iets mis was met LinkedIn. Ze had er nooit op gewild, maar had zich er vorig jaar in laten praten, nota bene door diezelfde Harm-Jan. Ze had hem destijds zijn zin gegeven, omdat hij een tamagotchi had uit 1999 die nog leefde. Hij had duidelijk meer gevoel voor techniek dan zijzelf.

Aangekomen bij Harm-Jan probeerde ze joviaal te openen met: „En? Leeft de tamagotchi nog?” Harm-Jan knipperde bedremmeld met zijn ogen en zei: „Ehm, nee.” „O, sorry”, zei Cavia. Moest ze nu condoleren? Dat ging toch een beetje te ver? Harm-Jan zag er aangeslagen uit. „Misschien kun je een nieuwe nemen?” zei ze. Harm-Jan zuchtte en keek uit raam. „Waar kwam je voor?” zei hij. „Ik heb het heel erg druk.”