Je leest je post niet meer en opeens ben je je huis kwijt

Huisuitzettingen in Nederland //

Het aantal mensen dat door woningcorporaties uit huis wordt gezet steeg vorig jaar met 10 procent Het gaat vaker om ‘gewone’ mensen „Ik pakte mijn laptop en googlede dakloos”

De laatste nachten in zijn laatste huis sliep Kevin Poort (26) op de brede vensterbank. Verder was zijn huurflat leeg, op de inboedel was beslag gelegd. „De katten kwamen bij me liggen om me warm te houden.” Nu woont Poort (oorringen, kuifje, sigaret achter zijn oor) in opvangcentrum De Cocon in Hilversum. Het gebouw, midden in een woonwijk heeft lichtgekleurde muren die bekleed zijn met een ijzeren traliewerk. Poort begon beneden in de passantenopvang en slaapt nu boven in het ‘sociaal pension’.

Het aantal mensen dat door woningcorporaties uit huis wordt gezet steeg vorig jaar met 10 procent, bleek dinsdag, naar 6.750. Het totaal aantal huisuitzettingen is ongetwijfeld groter. Hoeveel mensen worden uitgezet door particuliere verhuurders is niet bekend. Verder zijn er vorig jaar naar schatting 4.500 huizen gedwongen onderhands verkocht omdat mensen de hypotheek niet meer konden betalen, naast de 2.488 executieverkopen van huizen. Wat gebeurt er als je in Nederland je huis kwijtraakt? En wat is het effect van de economische crisis?

„Het valt me op dat er meer uitzettingen zijn van ‘gewone’ mensen, zonder verslaving of een verleden van dakloosheid”, zegt Harro Koeleman, locatiemanager van De Cocon. „Ook men sen die dure huizen hadden en van wie een van de partners de baan kwijt is.” Hij ziet ook Nederlanders die terugkomen uit het buitenland omdat daar geen werk meer is, en die met niets opnieuw moeten beginnen.

Sectormanager Marleen Bergen van de Kessler Stichting in Den Haag, die ook opvang verzorgt, heeft „nog geen mensen in de nachtopvang omdat ze de hypotheek niet meer konden betalen”. Lang niet iedereen zonder huis komt in de opvang, zegt zij. „Veel mensen kunnen terecht bij familie of vrienden.” De opvang is bedoeld voor mensen met extra problemen, zoals schulden. En voor mensen zonder netwerk.

Kevin Poort heeft vier broers en twee zussen, maar zij wilden hem niet helpen. „Ze vonden het mijn eigen schuld.” Hij klopte aan bij een welzijnsinstelling en kwam in de crisisopvang. Die verwees hem door naar De Cocon. Voor 450 euro per maand heeft hij daar een eigen kamer met douche, en deelt hij met vijf mannen een huiskamer en keuken.

Een sociale huurwoning zit er voorlopig niet in, hij staat voor vijf jaar als wanbetaler op een zwarte lijst. Dat vindt hij niet onredelijk. „Het zijn toch fouten die ik zelf heb gemaakt.” Hij maakte zijn post niet meer open toen hij zijn werk in een magazijn was kwijtgeraakt. En dacht dat de rekeningen wel doorbetaald werden omdat hij ze automatisch liet afschrijven.

Medebewoner Ton (44) heeft zelf de huur opgezegd toen hij zag aankomen dat hij die niet meer kon betalen. Zijn inkomen droogde op toen hij het werk in zijn bloeiende ‘holistische praktijk’ niet meer aankon – hij is manisch depressief. Hij vulde de tekorten aan met een doorlopend krediet en kreeg schulden. Na een paar maanden als logé had hij geen slaapplaats meer. „Toen ben ik met mijn laptopje in een café gaan zitten. Googlen op ‘dakloos Hilversum’”. Door de koude nacht liep hij naar De Cocon en belde aan.

Voor mannen en vrouwen alleen is meestal wel een plek te vinden, zeggen de opvangorganisaties. Wel is er gebrek aan goede opvangplekken voor gezinnen. Bij de Kessler Stichting staan vijf gezinnen op de wachtlijst. Ze brengen kinderen liever niet onder tussen de daklozen en verslaafden. Sommige gemeenten of corporaties stellen wat panden ter beschikking. Kinderen komen niet op straat te staan. In het uiterste geval gaan de ouders naar de nachtopvang en de kinderen naar Jeugdzorg.

Wie huurt bij een corporatie kan meestal rekenen op enige clementie. Veel corporaties kopen hulp in bij opvangorganisaties om de (dure) huisuitzettingen te voorkomen. Mensen met een kleine huurachterstand krijgen dan bezoek en een aanbod voor een betalingsregeling. Huurders van particulieren of mensen met een koophuis zijn meer op zichzelf aangewezen. Willem Lammerink van stichting de Tussenvoorziening in Utrecht: „Daar komen wij pas laat mee in contact, eigenlijk te laat.”

Chris den Hollander (67) kwam terecht in De Cocon in april 2012, zes jaar nadat hij zijn huis in Laren had verkocht met 140.000 euro verlies. Hij is academisch opgeleid en had tot zijn pensioen een goede baan als adjunct-directeur. „Mijn probleem is dat ik conflicten uit de weg ga en geen nee kan zeggen.” Hij kocht een te duur huis in Laren omdat zijn vrouw Baarn te gezapig vond. En toen verliet ze hem. „Dat was voor mij een ramp. Ik ging Belgische biertjes drinken en stopte alle rekeningen in een schoenendoos. Ik liet de realiteit varen.”

De schulden stapelden zich op. Hij woonde in panden van een oude kennis en sliep soms een tijdje op een stretcher op zijn werk. Tot hij niet meer kon. Zijn dochter hielp hem aan een plek in De Cocon, waar hij de enige is in driedelig pak. Hij heeft er een zekere rust gevonden. „Ik woon met zes heren, ik vind het wel gezellig. Dat appartement komt wel.”