De nieuwe waan van de dag

Ver weg van ‘de waan van de dag’ – in de wereld van de regionale verslaggever, de society-fotograaf en de dames met een blog – is de persvoorlichter vervangen door een communicatiespecialist. Het zal wel met de crisis en slinkende reclamebudgetten te maken hebben, maar het aantal door hem of haar georganiseerde ‘persmomenten’ over helemaal niets groeit.

De medewerker communicatie is een gezellige entertainer die je jas aanneemt en weet wat ‘de journalist’ wil: een koekje bij de koffie, na afloop een cadeautje en geen al te langdurige toestanden.

En het medium van dienst krijgt en passant een veer in de kont.

„Grazia-aaa? Leuk!”

Vaak komt er dan ook een complimentje terug.

De lamme en blinde helpen elkaar graag.

Wat mij intrigeert is de toewijding.

Zanger Lange Frans ging namens Chocomel sneeuwballen gooien in het centrum van Amsterdam. Hij zei in vijf minuten zeven keer zei hoe lekker hij Chocomel vond.

„Heel lekker!”

Als zo’n ‘communicatie manager Chocomel’ me na afloop een gele Chocomel-muts over het hoofd trekt, me een waardebon voor een warm glas Chocomel in de hand drukt en zegt dat ze 24 uur per dag bereikbaar is voor vragen, krijg je de neiging om op het aanbod in te gaan en ’s nachts te bellen met een Chocomel-gerelateerde vraag.

Toen het Rijksmuseum vorige week op een feestelijke bijeenkomst bekend maakte dat ze in het Museum Café voortaan alleen nog maar koffie van Douwe Egberts schonken, slopen er tijdens de toespraken van de directeuren persvoorlichters rond de tafels met de mededeling dat we vooral moesten ‘genieten’. Alles wat gezegd werd kregen we na afloop toch op een USB-stick.

Gisteren organiseerde De Keukenhof een internationale persconferentie.

Aanleiding: het is weer lente.

Er was nog geen bloem te zien, maar daar hebben ze in China schijt aan. De Bekende Nederlander van de dag, pianist Wibi Soerjadi, speelde speciaal voor de Engelstalige pers wat Britse composities. Een mooi moment voor een wandeling door de Keukenhof, want dat de tulpen-ambassadeurs Henk Kamp en Naomi van As een lint kunnen door knippen geloofde ik verder wel.

Als je dan bij zo’n wandeling een van de persmevrouwen aan je arm krijgt die allemaal bloemen ziet die er nog niet zijn, voel je je een bevoorrecht mens. Staand bij een bak zand viel het woord ‘kleurenpracht’, waarmee ze het begrip ‘waan van de dag’ een nieuwe dimensie gaf.