Adviezen

Ik dacht altijd dat rond het thema ‘kinderen krijgen', de bevalling het meest angstaanjagende aspect zou zijn – die zes niet erg aerodynamisch gevormde ponden die je op een goed moment uit je lijf moet werpen. Naïef van me. Nu er in mijn omgeving steeds meer baby’s bij komen, hoor ik van mijn vriendinnen wat wérkelijk beangstigend is: de adviezen die je krijgt.

Misschien kijkt de doorgewinterde moeder of vader hier niet meer van op, maar voor mij – iemand wiens babykennis zich beperkt tot een eenmalige aanschaf van een fles Zwitsal shampoo, voor mezelf – is het allemaal behoorlijk verbazingwekkend.

De eerste vriendin vertelde over de treinreis waarin ze druk bezig was haar huilende baby stil te krijgen. Een vrouw boog zich ongevraagd naar haar toe en vroeg of ze de Dunstan-methode kende: de internationale babytaal. Er was een hele aflevering van Oprah over. Volgens die methode staat elke verschillende klank voor een bepaalde behoefte: het komt erop neer dat als je kind huilt, het eigenlijk de schuld is van jouw falende gehoor. Zo betekent: „RAAAAAAAAH” eigenlijk „Een rompertje van biologische hennep? Waar denk je dat mijn huid van gemaakt is, olifantenleer?” – slechts een kwestie van goed luisteren.

Een andere vriendin vertelde me over de lactivisten – vrouwen die niet rusten tot de hele wereld borstvoeding geeft, mannen inclusief, een beweging die zelfs bezegeld wordt met bumperstickers als ‘lactivist on board’ (wat zou dat betekenen? Liever niet aanrijden in verband met knoeien over de bekleding?) en ‘I make milk, what is your superpower?’ Daarna vertelde ze me dat vlak voor haar bevalling een instructrice bij zwangerschapsyoga de suggestie deed dat ze de navelstreng niet zouden doorknippen: de baby kon dan de placenta nog even bij zich houden. In een rugzakje.

Je wilt best vrijdenkend zijn, begripvol, maar een pasgeboren baby met de placenta in een rugzakje? Wát? En wat voor rugzakjes zijn dat dan in godsnaam? Met polkadots, een leuk streepje, vleeskleurig? Op internet vind ik in ieder geval al snel een paar roze en blauwe modelletjes. Daarna lees ik dat dit een lotusbevalling heet: volgens de aanhangers gaat het er vooral om dat de foetus en de placenta een soort BFF’s zijn geworden – ze hebben negen maanden lang samen een buikholte gedeeld. Dat de baby vervolgens ziet hoe de moederkoek na de bevalling direct in de prullenbak belandt, is volgens de site ‘heel traumatiserend’. Daarbij is het ook lekker rustig voor ouders en kind, want ‘je gaat toch minder snel even naar de supermarkt met een baby en een placenta’. Een juiste observatie, lijkt mij.

Ik zie vooral weer een hele lijn bumperstickers voor me: ‘waar is toch mijn moederkoek’, ‘placenta & me 4EVAH’ en ‘ik rem voor placenta’s, u ook?’