Terugblik op het leven van alleskunner Hugo Claus

Hugo Claus. Dichter, minnaar, rebelCanvas, 20.40 - 21.35 uur

Op de ochtend van zijn euthanasie at Hugo Claus een zachtgekookt eitje. Zoals hij het graag had: in een keer in zijn mond en dan kauwen. Zijn vrouw Veerle vertelt het in de documentaire Hugo Claus. Dichter, minnaar, rebel, precies vijf jaar na zijn dood.

Het ei en de taxi naar het ziekenhuis – „Op naar de slachtbank”, zei Claus – komen bijna aan het eind, net voor de beelden van de kist en het afscheid in de Bourlaschouwburg in Antwerpen. De uitzending begint met de kostschool waar Claus naartoe moest toen hij anderhalf was, hij bleef er tot zijn elfde. Vrienden en familie vertellen, afgewisseld met scènes uit interviews met Claus zelf, hoe hij opgroeide, waar hij steeds naartoe verhuisde, waar hij goed in was en waar hij in mislukte.

Chronologisch, ongekend volledig, maar geen moment saai: het gaat over zijn boeken, schilderijen, zijn werk voor toneel en film, maar ook over een uitstapje met zijn broers uit Brugge, de kruiswoordpuzzels die hij zo graag maakte. En over kleine dingen die laten zien hoe hij was als mens. „Geen kindervriend”, zegt een van zijn zoons. „Toen ik van hem begon te winnen met pingpongen, zag hij dat niet meer zitten met mij”, zegt de andere.

Op een dag kreeg Claus de diagnose Alzheimer. „Hij zag een sleutelbos liggen”, zegt zijn vriend Jan Decleir, acteur. „Hij zei: daar moet ik iets mee, maar ik weet niet wat het is.”