Man, neem je lul serieus

Ik dacht dat hij er niet meer was, maar hij verborg zich al die tijd achter een stoppelbaard. De metroman. U weet wel: de man die zijn nagels vijlt, zich bekommert om zijn gewicht en druk is met kleding.

Dit weekend zag ik hem herrijzen. Ik was in Amstelveen, bij de LULverhalen. Ik verkeerde in de veronderstelling dat mannen het met vrolijke vertwijfeling, diepgang en ernst over hun lul zouden gaan hebben. Maar ze hadden het over mama (Howard Komproe), koken (Ramon Beuk), mannenmode (Rick Moorman), en de nieuwe paus (Vincent Bijlo). Nu ja, ze hadden het heus ook wel over de lul, maar echt of persoonlijk werd het niet. Is dat te eng?

Ramon Beuk verzocht alle mannen in het publiek op te staan en vroeg wie zijn lul in zijn mond kon steken. Wie dat niet kon, mocht weer gaan zitten. Eén jongen bleef staan, hij kreeg applaus. Toen wilde Ramon weten hoe lang hij dan wel niet was (‘23 centimeter’). Ramon: „En ik met mijn 27 centimeter kan het niet eens”.

Ik geef toe, dat klinkt eerder als de grap van een brulaap. En dat zou het ook beslist zijn geweest als Beuk er niet zo ontzettend nerveus bij had gekeken. Hij leek zich pas op zijn gemak te voelen toen hij achter het fornuis plaats nam om een stukje krokante stierenlul te bereiden met wat aardappelmousse. Hoe hard de mannen in kwestie hun best ook deden om klassieke grappen over formaat en prestatie er uit te persen (Ramon Beuk: ‘ik ben een toplul’), het kwam een beetje geforceerd over allemaal.

Het fascineerde mij: waarom deden deze mannen zo ongelooflijk hun best om het publiek met grappen te behagen? Getuigde dat niet van een tomeloze behaagzucht?

Ik dacht terug aan de Vagina monologen en de Gesluierde monologen en de rijkdom van die voorstellingen. Zeker, die waren ook grappig, maar ook serieus, soms ontroerend of zwaar. De vagina baart, beschermt, draagt een hele cultuur. Soms leidde het tot wonderschone poëzie. Misschien gaan de penis en poëzie slecht samen?

Vincent Bijlo heeft zijn piemel nooit gezien, maar daar ging het bijvoorbeeld niet over. Howard Komproe onthulde dat hij één bal had, maar ook dat was alleen maar razend grappig.

Na deze avond heb ik nog altijd geen idee wat de werkelijke gevoelens zijn van mannen over hun lul, maar weet ik één ding wel zeker: de man perst zichzelf op haast dwangneurotische wijze in het keurslijf grappig/brutaal. Sommige mannen zijn daar eigenlijk niet zo goed in – die bloeien op als ze mogen koken of pakken kunnen uitzoeken. Noem ze voor mijn part metromannen.

Het initiatief van Howard Komproe is prijzenswaardig. Drieëntachtig mannen heeft hij bereid gevonden en de voorstellingen zijn nog maar net begonnen. Het kan dus nog, mannen. Schrijf geschiedenis, en vergeet even dat je volgens de flyer ‘hilarisch’ en ‘cabaretesk’ over je lul moet praten omdat het avondje slap vermaak aan het publiek beloofd is, ‘als de ‘tegenhanger van alle Gesluierde- Hormoon- Vagina- en Overgangs-monologen!’ Probeer geen ‘tegenhanger’ te zijn, maar leer van de vrouwen, die na drie feministische golven schitterend hebben leren lullen over hun kut. Houd een waarachtige monoloog. Dig deeper.

Filosoof, schrijver en tv-maker Stine Jensen schrijft elke dinsdag over media, populaire cultuur en hypes.