Kwajongensstreken

In het eerste seizoen van RamBam (VARA) viel de overeenkomst met het Vlaamse Basta! op: een stel jonge honden zet mensen of instanties voor joker, die bij consumenten impopulair zijn.

Er zijn meer inspiratiebronnen aan te wijzen voor het tweede seizoen van het programma. Met grappige filmpjes uit de oude doos wordt een onderwerp ingeleid, net als in Man bijt hond (NCRV). De redactie in vergadering bijeen gefilmd bij het smeden van snode plannen herinnert aan De rekenkamer (KRO).

Nieuw is dat elke aflevering zich beperkt tot één onderwerp, en niet in een amechtige parallelmontage heen en weer springt tussen twee of drie items. Die aan de commerciële televisie ontleende mode, ingegeven door angst dat de kijker zich anders zou vervelen, is gelukkig bijna weer voorbij.

Het is pure winst: de eerste twee afleveringen zijn echt veel beter gestructureerd en doordacht.

Vorige week wisselden twee mannelijke en twee vrouwelijke redacteuren van paspoort. Ze bleken op een vlucht naar Engeland en terug in zeven van de acht gevallen moeiteloos door de grensbewaking heen te komen. Ook in ondertrouw gaan bij de gemeente Amsterdam met andermans identiteitskaart leverde weinig problemen op. Maar o wee als je op een pasfoto iets te veel naar boven of naar links kijkt.

Gisteren waren de zogeheten ticket resellers aan de beurt. Er blijkt dik geld te worden verdiend door bureaus die grote hoeveelheden kaartjes voor voorstellingen of concerten inkopen en die op internet voor het dubbele doorverkopen. De kunst is, zo blijkt uit een undercoveroperatie van een ‘stagiaire’ van RamBam bij TicketTribune, om je bedrijf zo hoog mogelijk op Google uit te laten komen. En je verkoopt meestal kaartjes die je op dat moment niet eens in je bezit hebt. Voor de verborgen camera bekennen medewerkers dat het om een vorm van oplichting gaat.

Met medewerking van Youp van ’t Hek wordt „zo’n type die in oorlogstijd alle aardappelen opkoopt” gefopt en vergast op een conference tegen de windhandel. Ook krijgt hij een verkeerde uitrijkaart voor de parkeergarage en ontmoet bij de slagboom een andere handlanger die voor 25 euro extra een „secondair parkeerkaartje” aanbiedt.

Probleem is dat de praktijken van de handelaren legaal zijn. In hun eigen woorden: als mensen bereid zijn het dubbele uit te geven, dan hoef je ze daar niet van proberen te weerhouden. Zalig het land dat in crisistijd met zulke misstanden kampt.