Springen op studieuze muziek

Pop

Foals. Gehoord: 16/3 Paradiso, Amsterdam.***

Uitverkochte concerten, wilde fans, gejuich bij de inzet van een nieuw nummer – Foals, de ‘arty’ band uit Oxford heeft sinds het verschijnen van de derde cd Holy Fire een sprong vooruit gemaakt waardoor zalen als Paradiso binnenkort te klein zijn.

Foals is klaar voor de concerthallen. Zaterdagavond veranderde het publiek in Paradiso, Amsterdam, binnen enkele liedjes in een schuivende massa lichamen, van links naar rechts, gebogen naar de grond of hoog opspringend. Stagediven, crowdsurfen, het kwam allemaal voorbij.

Opmerkelijk was dat de muziek van Foals niet de soundtrack is die je bij dit gedrag verwacht. Zo leek sprake van een geheime afspraak tussen band en aanhang: wij spelen wijd uitwaaierende, ondoorgrondelijke nummers en jullie reageren alsof je rudimentaire punkrock hoort.

Foals levert geen memorabele popliedjes, maar lange nummers waarin de hoge, soms aan Coldplays Chris Martin herinnerende stem van zanger/gitarist Yannis Philippakis doolt tussen wolkige contouren van keyboards, waar nu en dan een gitaar doorheen snijdt als een krassende kraai.

Handig gebruikt Foals de lessen van ravemuziek: de plotselinge break waarna alles weer zorgvuldig opbouwt, en de steeds hoger opklimmende wervelklanken die het publiek in trance lijken te brengen, zoals in de recente single My Number.

Zaterdagavond speelden de vijf muzikanten gedisciplineerd en met overgave hun nieuwe nummers. De bebaarde Yannis Philippakis, met het voorkomen van een gladiator, gooide zich met gitaar en al in het dankbare publiek.

Verrassend bleef dat deze studieuze muziek zo’n primaire kracht oproept.