Liefdevolle bloemlezing van sessiemuzikanten

Joep Pelt is zanger en gitarist. Hij werkt aan een nieuwe, moderne bluesplaat.

Foto Sabina Theijs

An evening with the blues: Heritage Blues Orchestra en Big Daddy Wilson. Gehoord: 16 maart, Lantaren Venster, Rotterdam. Tournee t/m 22/3.

In de jaren twintig was er behoefte aan bluesartiesten, dus nam jazzgitarist Lonnie Johnson bluesnummers op. Dat deed hij goed, maar hij schreeuwde niet zijn hart naar buiten zoals Charlie Patton of Son House. Hij was een fijnbesnaarde stadsmuzikant die de blues zong omdat er vraag naar was.

Heritage Blues Orchestra doet iets soortgelijks. Ze geven een met zorg gemaakte, liefdevolle terugblik op het zwarte muzikale erfgoed van de jaren twintig tot en met zestig. Dat is mooi, zeker als je het repertoire nog niet kent, maar het zweet parelt niet van de voorhoofden.

De muzikanten komen uit het sessiecircuit, ze zijn van alle markten thuis. Hun keuze is breed, met blues, field hollers, gospel en bijvoorbeeld C-Line Woman van Nina Simone. Met een Franse blazerssectie hebben ze een eigen draai gegeven aan dat erfgoed.

Heritage Blues Orchestra laat andere blues horen dan de uitgekauwde Stevie Ray Vaughan-sessies die je vaak hoort. Dat valt te prijzen, maar ze missen toch wat eigenheid.

Alleen zangeres Chaney Sims trok haar gezicht in moeilijke plooien, danste en wiegde mee. Haar vader Bill Sims speelde goed gospelpiano en gitarist Junior Mack een behoorlijk potje slide gitaar, maar hun beleving viel niet altijd samen met de muziek die ze speelden.

Lantaren Venster had het goed aangekleed, zeker voor het wat oudere publiek dat er zat. Bij binnenkomst speelden de Blue Grass Boogiemen, een Nederlandse band die de bluegrass maakt waarvoor je normaal gesproken naar Amerika had gemoeten. Ondanks de grote ruimte, werd het er meteen knus door.