Weg met de bestudeerde slordigheid

Milou van Rossum aanschouwt de wederopstanding van het mantelpak.

Op de tentoonstelling van Jean Paul Gaultier stond ik laatst oog in oog met het kledingstuk (of eigenlijk twee) dat ik in 1987 enorm begeerde: een schots geruit mantelpak. Het jasje was getailleerd en breedgeschouderd, de rok was recht en viel net boven de knie. Als student kon ik het met geen mogelijkheid betalen, maar een vriendin van mijn moeder had het wel; ze droeg het op het feest voor haar veertigste verjaardag. Een mantelpak was in die tijd veel meer dan een carrièrepak: het was supermodieus. Hippe Amsterdamse uitgaansgelegenheden zaten vol met jonge vrouwen in mantelpakken.

Midden jaren negentig is het nog heel even teruggeweest. Anna Wintour persoonlijk had ontwerpers de opdracht gegeven stijlvolle kleren te ontwerpen, omdat ze de grunge zat was. Onder modevrouwen was de mouwloze jurk met bijpassend jasje, of een mantelpak met een langere rok, in trek, maar lang duurde dat niet; de mode was al in de ban aan het raken van de trend die tot op de dag van vandaag bepaalt hoe vrouwen zich kleden: de mismatch. Een combinatie van een broek en een colbert kan nog net, maar verder dienen de onderdelen van een outfit vooral niet te goed op elkaar afgestemd te lijken: een tas heeft een andere kleur dan de schoenen, bij een jasje dragen we jeans, bij een jurk het liefst sportieve laarzen. En onze make-up en haar zien er (dikwijls na heel veel moeite) uit alsof we er niks aan hebben gedaan.

Dat is geen klimaat voor een mantelpak. Zelfs veel carrièrevrouwen dragen tegenwoordig liever een jurk of een broek. Ook veel stewardessen hebben nu trouwens vaak een broek aan.

Maar, zo gaan die dingen, het mantelpak lijkt een comeback te maken. Tijdens de shows in Parijs en Milaan waren opvallend veel mantelpakken te zien. Strakke exemplaren van slangenleer en geschoren bont (Gucci), sportievere van suède (Hermès), afgezet met een bontrand (Marni), kort en Aziatisch van snit (Kenzo), zwierig en van wol (Prada en Lanvin), in pyjamastijl (Louis Vuitton) en, zowaar, een geruite bij Jean Paul Gaultier. En opeens zag het mantelpak er helemaal niet meer zo truttig en achterhaald uit.

De terugkeer van het mantelpak betekent veel meer dan alleen de wederopstanding van dat mantelpak zelf: het geeft aan dat we weer zin hebben in setjes. En zo zou het conservatiefste aller vrouwenkledingstukken zomaar het begin kunnen zijn van een omwenteling in de mode: het einde van de bestudeerde slordigheid.