Toen de natuur nog puur natuur was

Momenteel ben ik al weer aan het proeven voor mijn jaarlijkse wijnkoopgids, De Grote Hamersma 2014. Daarvoor kreeg ik een wijn ter beoordeling die waarschijnlijk op het moment van verschijnen overigens al is uitverkocht. Zo niet: onbegrijpelijk, want Isabelle en Bruno Perraud in Vauxrenard (Fleurie) hebben maar 1800 flesjes van deze geweldige Le Poquelin 2011 gemaakt. Met gamay. Maar zonder te klaren. Zonder te filteren. Zonder te spuiten. Zonder zich aan de appellationregels te houden, waardoor deze wijn als Vin de France door het leven moet. En vooral ook, zonder hebberig te zijn.

In 2011 oogstten de Perraud’s niet meer dan 18 hectoliter per hectare. Meteen toeslaan, zou ik zeggen. Heerlijk, onbekommerd rood, gemaakt van druiven van onbesproken komaf. Eentje waarmee zelfs de fundamentalistische ‘veggies’ aan hun gerief komen. Want die weten dat het gros van de wijnen met eiwit dan wel met vis –of rundergelatine wordt geklaard. Ook de biologische. Deze Le Poquelin echter niet.

Dit is rood voor liefhebbers van het pure, het ongerepte, het maagdelijke. Natuurwijn uit de tijd dat natuur nog doodgewoon was. Nog geen politieke partij behoefde. Het Natuurmonumentenvrije tijdperk. Milieuorganisaties elkaar niet in de haren vlogen over aangespoelde bultruggen. Er geen Kamervragen werden gesteld over het wel dan niet afschieten van herten in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Onkruid verdelgen met de hand gebeurde en schadelijk insecten werden uitgeschakeld met de vliegenmepper.

Zo’n wijn dus. Eigenwijs. Onnavolgbaar. Niet vergelijkbaar. ‘Puur vergist druivensap’ zoals de importeur dit dartelrood annonceert. ‘Niet meer en niet minder.’

Ik vind dat hij daar deze Le Poquelin mee tekort doet. Monument van een natuurwijn. Dat zou ik zeggen. En ik ben niet de enige. René Redzepi van restaurant Noma heeft ‘m op de kaart staan. Ofschoon dat momenteel misschien niet zo’n aanbeveling is. De eerste tweets waar in Noma Noro wordt genoemd heb ik al voorbij zien komen.

Nee, dan liever maar zonder gevaar voor de darmflora bij Jannis Brevet gaan dineren. En gaan drinken natuurlijk. Want in zijn Manoir Inter Scaldes wordende wijnen van Isabelle en Bruno Perraud ook geschomken.

Nagekomen mededeling en bovendien goed nieuws: er is nog een Nederlandse importeur van dit domein. Dus mocht het bij die ene op zijn, dan kunt u altijd ook nog bij Bolomey terecht.