'Het leven is doseren'

Dorine Hermans (53) is auteur van historische boeken over het Koninklijk Huis en hoopt 30 april bij de inhuldiging te mogen zijn.

Karakter

„Mijn vader was een perfectionist, mijn moeder grenzeloos. In mij komen beide eigenschappen samen en vechten om voorrang. Ik ben chaotisch, kom te laat, vind alles interessant, maar ik weet ook wat ik wil en stel hoge eisen aan mezelf. De combinatie is heel vermoeiend, een handicap zelfs. Maar ik heb me er 53 jaar tevreden mee staande weten te houden. Ik leer mijn kinderen wat ik mezelf nog dagelijks voorhoud: het leven is doseren.”

Verwondering

„Ik had niets met het Koninklijk Huis, het is op mijn pad gekomen. Voor Elsevier ging ik Pieter van Vollenhoven interviewen. Indertijd had hij nog een slecht imago, op foto’s stond hij altijd net te blij, hij leek me irritant. In het echt bleek hij leuk, maar ook op zijn hoede. De psychologie daarachter fascineerde me. Ik dacht: wat doet die idiote status met mensen? Wat betekent het als het tweerichtingsverkeer, wat ons allemaal bijstuurt, wegvalt?”

Tegenwicht

„Zonder [historica] Daniela Hooghiemstra was het misschien bij het boek over Pieter gebleven. Ik had me voorgenomen nooit meer een boek te schrijven vanwege de stress, maar met haar durfde ik het wel aan. Een schrijversduo is net een huwelijk, de balans luistert nauw. Daniela is vaak de kapitein, ik de rechterhand, maar soms wisselen we van rol. Ze lijkt op mijn echtgenote: gestructureerd, snel en geestig. Dat soort mensen heb ik nodig.”

Passie

„Ik hou ervan om in archieven het dagelijks leven van toen dichterbij te halen, in de huid van iemand te kruipen. De negentiende eeuw is de kamer achter ons, daarvan kan ik nog net navoelen dat het waar is wat ik zie en lees. Het Koninklijk Huis bestaat tweehonderd jaar, dat valt precies binnen die periode, en alles is opgetekend en gedocumenteerd. Ik wil die geschiedenis toegankelijk maken en laten zien hoe boeiend dat is.”

Strijd

„Er is veel ophef geweest rond onze boeken. En kritiek – eenmaal openlijk van Beatrix. Ik snap haar ergernis dat ik probeer te interpreteren wat ze wil en denkt, en wat er in haar leven en dat van haar familie is gebeurd. Voor haar zijn dat privéaangelegenheden, maar in haar positie is de grens tussen persoon en instituut moeilijk te trekken. Haar persoonlijke leven heeft invloed op de monarchie, onze monarchie.”

Verlies

„Mijn ouders hebben beiden Alzheimer. Steeds weer die kleine achteruitgang, dat brak mijn hart. Inmiddels zijn ze zover dat er rust is gekomen. Ik knuffel met mijn moeder en overlaad mijn vader met complimentjes: ‘U bent de liefste, knapste, slimste vader!’ Daar genieten ze van. Mijn vader was getraumatiseerd door een kampverleden in Indië, die kwelling is eindelijk voorbij. Nu zie ik waarom mijn moeder zo veel van hem hield, hij is zó lief.”

Gevoel

„Ik heb geen langetermijnplanning. Binnenkort verschijnt Voor de troon wordt men niet ongestraft geboren, aangevuld met veertig ooggetuigenverslagen van Willem-Alexander, onze vierde koning. Ik hoop bij de inhuldiging te mogen zijn op 30 april. Het meest gelukkig ben ik in de flow van het schrijven, in de fase dat ik grond onder mijn voeten voel en de deadline mijn perfectionisme tempert. Dan is er alleen het boek en even geen Dorine Hermans.”