Coke tussen de kinderschoenen

Fedja van Huêt als Irwan de Rue, de criminele broer.

Penoza Seizoen 2 Tien afleveringen van 45 minuten € 19,99

De maffiaweduwe is terug. Als verkoopster in een kinderschoenenwinkel. Ergens in het zuiden van het land leeft ze anoniem met haar drie kinderen. Het zijn omstandigheden die nogal verschillen van de weelde die haar vermoorde, in drugs handelende echtgenoot haar bood. Maar vreedzaam leven is veel waard.

Nadat Carmen van Walraven in seizoen 1 van Penoza had afgerekend met haar criminele belagers, verliet ze Nederland met haar gezin, op een schip, naar onbekende verte. Een vervolg van de serie was alleen mogelijk door haar te laten terugkeren en nu is het zo ver. Maar Nederland is te klein om anoniem te leven. Als ze wordt ontdekt, volgen de bedreigingen, de achtervolgingen en de moorden.

Ook dit seizoen is de suggestie sterk dat Carmen tegen wil en dank de criminaliteit in wordt gezogen. Moreel gezien opereert ze in een grijs gebied. Rechtvaardigt de angst dat haar kinderen iets overkomt dat ze zoveel daadkracht toont en dat ze alles doet om de dreiging het hoofd te bieden? Haar criminele broer en vader en hun compagnons lijken niet van het type dat door minder dan dodelijk geweld van gedachten verandert.

In het scenario van Pieter Bart Korthuis wordt die angst en dreiging leep op de spits gedreven. Al in de eerste aflevering wordt een mogelijke getuige tegen haar broer door een vorkheftruck gespietst. Dat maakt meteen duidelijk wat er aan onbarmhartigheid en bloederigheid mogelijk is.

De opbouw van de spanning is zorgvuldig, tot in de eindfase. Dan wordt het zich geduldig vertakkende scenario alsnog slordig. In de laatste afleveringen wordt de ontknoping afgeraffeld.

Zonde is dat, want dit misdaaddrama is in veel opzichten de meeste bevredigende Nederlandse serie van het moment. Kijkers die gewend zijn aan Amerikaanse en Deense kwaliteit willen nog wel eens laatdunkend doen over Nederlands product, waar momenteel veel van is. Maar deze polderversie van de Sopranos voldoet aan de belangrijkste eisen voor drama van niveau: een stabiel, intelligent scenario en fijnzinnig acteren tot in de kleinere rollen. Met voorop, in de veeleisende hoofdrol van de steeds van kleur en emotie verschietende Carmen: Monic Hendrickx.

Van actie moet een Nederlandse misdaadserie het niet hebben, dus verder drijft de suspense op de doodgraverskoppen van het talrijke geboefte; mannen die liever zwijgen dan spreken. Een paar springen eruit. Een ingetogen Willem Nijholt is een vondst als grimmige peetvader en Loek Peters is als kale kleerkast ronduit eng. Met zijn onverstoorbare kalmte is Raymond Thiry als hitman met een geweten en beschermengel van Carmen van eenzame klasse. Hij trekt elke scène naar zich toe.

In de VS speelt inmiddels de remake, het derde seizoen van Penoza is in de maak. Deze serie is een blijvertje, met recht.